Ho Chi Min highway van noord naar zuid

Het vervolg van ons verhaal op de Minsk door Vietnam gaat van noord naar zuid vooral langs de Ho Chi Min highway. Vietnam van noord naar zuid is ongeveer een 2200 km. Er zijn 2 manieren om het land te doorkruisen. Je kan langs de kust, de zeer drukke 'highway 1' nemen, ook genaamd de 'dodenbaan', waar vele scooters, autos, trucks aan verschillende snelheden zigzag, SMS versturend, door elkaar de snelste proberen te zijn. Ofwel neem je in het westen het Ho Chi Min pad. Dit pad, zeg maar highway bestaat uit een perfecte 2 baans termac en is tijdens de oorlog aangelegd opdat noordelijke troepen eenvoudig konden doordringen tot het zuiden en om de Vietcong te bevoorraden. Het pad brengt ons door de jungle langs de grens met Laos.

Ons route gaat van Hanoi - Ha Dong - Ninh Binh - Tam Coc - Cuc Phuong NP - Son Tra - Khe Sanh - Hue - Hoi An - Kon Tum - Buon Ma Thuot tot Nha Trang.

In Tam Coc gaan we bij zonsondergang bootje varen tussen rijstvelden en limestones door allerlei grotten ...echt indrukwekkend en heel relaxing...zo rondgevaren worden. Romdom ons zijn de lokals druk in de weer modder te versleuren om alzo hun rijstvelden te prepareren.

De route langs de HCM highway is alweer adembenemend...totaal geen verkeer, de highway is zoals een dijk hoger gebouwd waardoor we schitterend kunnen uitkijken op het moois rondom...

In de kleine dorpjes onderweg gapen vele verbaasde dorpelingen ons aan ...ze hebben blijkbaar nauwelijks toeristen gezien en zijn zeer excited door onze verschijning...zowel kids als volwassenen zijn zeer voorzichtig om ons te benaderen maar de blik in hun ogen is zeer exciting...we lopen een uurke rond door het dorpje, spelen beetje bij beetje met de kids...iedereen ontspant en komt dichterbij...biedt ons vanalles aan... leuke ervaringen...heel puur.

Vanuit Khe Sang rijden we 214 km door untouched jungle heel nabij de Lao border. Normaal hebben we hier een vergunning voor nodig maar als we in de gietende regen arriveren, heffen ze al snel den barreel en daar gaan we dan. We cruisen heel alleen door de jungle maar het wordt al snel donker met nog 100tal km te gaan. De komende 4 u rijden we zonder licht, het lampeken heeft het namelijk gisteren begeven, tis te zeggen enkel met mijn Led Lenser (sponser) hoofdlamp tot Khe Sanh. Het is echt pikkedonker. Eerst ga ik zeer langzaam maar al gauw passen mijn ogen zich aan en kan ik wa rapper bollen. In Khe Sang bezoeken we met onze dragon boot reusachtige grotten, ook al ben ik totaal geen grottenman...deze grotten zijn iets bijzonders.

Rond Kon Tum zijn de velden gevuld met koffieplantages en rubberplantages... Het weer is maar so so...dus trekken we vlot verder. Ook wordt de route hier drukker en voor ons minder untouched. Met de moto rijden/reizen in de regen is zoiezo nie echt fun, maar met ons regenpak aan en nog een leuke 25 graden mogen we niet klagen. Normaal bestaat onze dag eruit slenterend met veel stops onderweg een 100 tot 200km te bollen ma bij regenweer zijn die stops beperkt en zoeken we een leuke plek op en wachten we droog weer af.

In Hue regent het ook enorm. We bezoeken de citadel en amuseren ons al vloekend in de regen...hopelijk komt er snel verbetering ...regen genoeg in Belgie om hier wat te zingen in de regen...we beginnen luidop te plannen waarheen te trekken als het weer niet verbeterd...leuke brainstormsessies...Argentinie?Australie?Chili?Bora Bora?....

Hoi An is het 'kleding-op-maat-maak' paradijs voor elke tourist. Mijnen textiel ingenieur, ons Ebruli bestudeerd in allerlei shops de kwaliteit en ziet dat zowel de stoffen, de modelen als de stiksels eigenlijk allemaal zeer goedkoop zijn (zoals de prijs). Voor even weinig geld kan je in Turkije zeer mooie, meer degelijke dingen laten maken. S'avonds zien we vele jonge meisjes door de stad huppelen met hun nieuwe scheef gemaakte, niet fittende kleedjes...funny!

Langs de baan passeren we menige trouwfeesten ...zeer luide karaoke muziek in een kleurijk versierde tent langs de kant van de straat, iedereen zuipt hem te pletter... Overal worden we geinviteerd in een glazeken en een hapje...afhankelijk van de zattigheidsfactor van de menigte gaan we al dan niet verder of houden we efkes halt.

Onze Minsk zuipt enorm, meer dan Ebru haren oude Corolla...meer dan 6 liter op 100km... er moeten groenere manieren bestaan om rond te reizen...meerdere malen vallen we vol grote verbazing zonder naft, soms juist voor een pomp, soms moeten we wel efkes stappen vooralleer we weer petrol vinden....its all part of our 'Minsk door Vietnam' adventure!

mijn hond is dood

Een raar volkje, die Vietnamezen. Ze eten namelijk alles wat beweegt van hangbuikvarken, stekelvarken, rat, slangen, alle insecten tot en met hond. Er zijn nauwelijks nog vogels of wilde dieren te vinden.... alles gaat eraan. In de dorpjes hebben de meeste families een paar honden. Als een hond ziek wordt, gegarandeerd de volgende dag is het feest. In Hanoi heb je een district dat bestaat uit gespecialiseerde hond restaurantjes. Een hond met adrenaline in zijn lijf smaakt blijkbaar veel lekkerder, vandaar doet men de beestjes wat pijn juist voor hun kop eraf gaat. Thuis eet ik graag nen mega entrecote ... maar sinds een paar weken zijn Ebru en ik strict vegetarier als we op stap zijn in de jungle en eten in kleine dorpjes. Meestal eten we noodlesoep met wa groentekes en nog eens noodlesoep met wat andere groentekes. In de stad verwennen we onszelf fameus. Overal is er een overvloed van pinten en selfmade rijstwijn....we love it!

Het traditionele ontbijt is Pho bo, een rijstnoodle soep met fijngesneden pijpajuintjes en allerlei soorten vlees overgoten met een vleesbouillon. Wij eten elke dag Pho bo maar zonder vlees. Van bij het ontbijt krijgen we dagelijks rijstwijn aangeboden van andere klanten. Ik drink er meestal een paar mee uit sympatie op mijn nuchtere maag, daarna moet ik passen. Er wordt hier fameus wa afgezopen. Op zondagnamiddag is bijna alleman straalbezopen in de dorpjes...wel grappig!

We verdiepen ons wat in de geschiedenis van Vietnam. Indo-China, aldus ook Vietnam was in Franse handen. Een jarenlange onafhankelijksstrijd met Ho Chi Min als leider van de communistische partij leidt tot de Noord-Zuid opsplitsing. Noord Vietnam is pro-communistisch met aan het hoofd Ho Chi Min. Het Zuiden daarentegen is pro-Frans gesteund door de U.S.. Langzaam dringt Ho Chin Min door in het Zuiden en verliezen de Fransen de controle.

De Amerikanen smijten zich op deze oorlog in hun strijd tegen de verdere verspreiding van het communisme. Agent Orange, een vies vuil chemisch goedje werd gebruikt als ontbladeringsmiddel tijdens de oorlog en uitgesproeid over de dense jungle om op die manier de Vietcong te kunnen localiseren. Agent Orange, 28 jaar oorlog en de vele landmijnen hebben vele burgerslachtoffers gemaakt...zelfs tot op de dag van vandaag, 25 jaar na de oorlog... Vanaf 1967, onder druk van de publieke opinie begon de Nixon-regering de troepen geleidelijk terug te trekken. 8 jaar later neemt het noorden het zuiden volledig in en wordt de Socialistische republiek Vietnam uitgeroepen.....

Oorlog...steeds opnieuw een zeer triest verhaal!

Try not to hit!

In Hanoi is ons doel zo snel mogelijk een geschikte moto te vinden om voor 2 maanden rond te trekken in Vietnam en Cambodja. We zijn er niet zeker van dat ze ons met de moto binnen laten in Cambodja. Afhankelijk van welke dag, het weer, de beambte... lukt het of lukt het niet...we zien wel binnen een maand wat het wordt.

We hebben 3 opties, ofwel een nieuwe Japanse/ Chinese 125cc scooter , een honda 160cc baanmoto of een oude russische Minsk. We opteren voor de Minsk aangezien die de meeste stoerheid uitstraalt van de 3, goedkoop is, eenvoudige mekaniek en electrik heeft, en veel weg heeft van onze Hercules legermoto thuis. Tegen s'avonds heb ik een paar Minsken getest en beslissen we dewelke het wordt. Graag had ik een rode bolide bereden maar het wordt nen blauwe. Er worden nog wat aanpassingen aangebracht en de volgende dag pikken we onze Minsk op. Fier maken we onze parade door het oude stadsgedeelte om met ons ding te pronken en de straatjes te vullen met een lekkere 2 takt doemp.

Op 30 december vertrekken we vanuit Hanoi richting Noordwest. In tegenstelling tot Bangkok is het hier koud en vree bewolkt. Onze route gaat langs Hanoi - Mai Chau - Son la - Than Uyen - Viet Quang - Ha Giang - Dong Van - Meo Vac - Bao Lac - Cao Bang - Lang Son - Halong Bay - Hanoi. Een tourken door het noord westen en oosten van ruwweg 1000tal km op een 10 tal dagen.

Gisteren een kleine 100km uit Hanoi gereden. Het eerste stuk om uit Hanoi te geraken was een beetje chaotisch maar is ons op ons gemaksken gelukt. We doen het langzaam. Om maar eens een getal te noemen ...in Vietnam wonen 80 miljoen mensen en rijden er 40 miljoen scooters rond. De straten zijn aldus volledig bezaaid met scooters die zigzag zonder enig besef van gevaar, al klaxonerend en alle richting door elkaar, volgens de gouden Vietnamese regel 'TRY NOT TO HIT' zich voortbewegen. Eenmaal uit Hanoi is het rustig op de baan, zelfs op de highways. Wij nemen Highway 6 richting Son La. Het is koud op de moto en we hebben aldus al wat extra kledij moeten aanschaffen...dit is niet evident aangezien alle Vietmamezen extreem klein en smal zijn.

De moto doet het goed so far! In tegenstelling tot onze BMW moet er aan de Minsk wel elken dag gesleuteld worden. Allemaal simpele prullen maar ik heb liever dat het in orde is...ketting aanspannen, olie verversen, remmen kuisen en aanspannen, lucht en benzinefilter kuisen... questie van bezig te zijn en het ding zo lang mogelijk draaiende te houden. Ben benieuwd wat ik morgen weer kan lospeuteren....Den Belarus Minsk staat bekend voor zijn vele kleine problemen die overal wel op te lossen zijn. Den eerste Minsk werd geproduceerd in 1945 in Rusland en zoals ge kunt verwachten van de zeer innovatieve Russen is er op vandaag nog niets gewijzigd aan de moto. De Minsk was vooral vroeger het fameuse werkpaard in de bergen in het noorden van Vietnam, een Minsk kan namelijk alles vervoeren van gebonden buffels, andere motos, 6 personen tot 10 bakken Bia Hanoi (plaatselijke Stella) en tv's.....de Vietnamees is inventief genoeg het op een of andere manier te attacheren. Op vandaag heeft den spotgoedkope chinese scooter zijn intrede gedaan.

Voor derest bolt den Minsk vlot. Ons speciaal zadel zit extreem comfortabel, zelfs beter dan dat van den beamer. Het enige klote aan dit machien is hetzelfde als bij de Hercules legermotos....het maakt oh zo verdomd veel lawaai en massas doemp. Ik rij aldus met oordopjes, op die manier valt het mee.

Het is koud op de moto. We hebben al onze kledij aan maar desondanks blijft het koud. De zichten bestaan vooral uit rijstveld vlaktes, stilt huizen en karst bergen. De dorpjes waar we doorheen trekken zijn bewoond door witte Thai tribes die in de typische stilt huizen op palen wonen. Door de lage bewolking is er soms plaatselijk wel wat mist waardoor we soms geen jota zien...meestal duurt dit maar een paar km.

Vietnam is het eerste land op onze route waar het immens moeilijk communiceren is met de locals. Zelfs een stadsnaam uitspreken, lukt ons niet. De Vietnamese taal gebruikt het Latijns script en is aldus theoretisch leesbaar voor ons, maar toch verstaan ze geen jota van onze preparaten. Bvb. het Stadje Son La, lijkt heel eenvoudig uit te spreken maar als wij het als 'Son La' uitspreken op een 10tal km vandaan van de stad op de hoofdbaan ernaar toe, kijkt iedereen ons aan precies dat we vragen waar 'tenberg' ligt. Ondertussen hebben we door dat we Son La moeten uitspreken als Son LaaaaAAAAAAAA, enkel dan worden we wijslijk een richting uitgestuurd. Ook het bestellen van ons eten loopt moeilijk. De menus zijn puur in het Vietnamees samengesteld, als er weliswaar al een menu bestaat. Lonely Planet en ons 'Point it' boekje helpen maar toch slagen we er slecht in iets hoog gastronomisch op ons bord te krijgen. We doen ons best...blijven proberen en wie weet binnen een paar weken lukt het ons wel iets beter. De Vietnamese taal of de klanken die ze hier gebruiken zorgen aldus voor hilarische taferelen...lachen gegarandeerd... en soms ook wat honger!

Ons stuk toer in het noordoosten vanaf Ha Giang loopt op een paar km van de Chinese grens. Om deze grenszone te bereizen heb je een permit nodig. In het immigratiekantoortje van Ha Giang gaan we deze afhalen. Dit loopt niet zo vlot. De bediende van het loket spreekt geen Engels en belt een vriend (lees lokale gids) op. Ze maken ons wijs dat we enkel een permit krijgen als we een lokale gids mee op sleeptouw nemen, het kan namelijk gevaarlijk worden in dit grensgebied. Allemaal dikke zever, denken wij en op mijn zeer directe manier stuur ik de man den bos in. Ebru gaat op haar subtiele manier terug af op de beamte met onze pasporten en toont 10 dollar (de normale prijs voor de permit). We vullen een paar gegevens in op een papiertje en 5 minuten later is onze permit geflikt. We vieren dit met een paar dikke pinten en smeden verder onze plannen voor de komende dagen.

De komende dagen bestaan uit vele surrealistische views gevuld met rijstvelden, rietplantages, hoge limestone bergen, pictoresque dorpjes, kleurijke marktjes, .... we stoppen veel onderweg om op en top te genieten van de views. De meeste wegen zijn leuke kronkelige asfaltwegen met quasi geen verkeer...het is super om hier te bollen.

We keren terug naar Hanoi, herschikken onze baggage (nu voor 7 weken), eten veel lekkers, kopen nog wat extra wisselstukken in, schaffen ons kniebeschermers aan, ontmoeten andere toffe toeristen op den Bia Hoi corner in het oude stadsgedeelte (lekkere frisse pinten van het vat voor 2500VD = 1/10de van een euro),....

Ons volgende stuk van de reis gaat van noord naar zuid Vietnam via de Ho Chi Min highway.

Lekker heet Bangkok

We nemen ons nen taxi naar een districtje, Thewit juist buiten de drukte en juist naast de rivier zodat we snel met de busboot overal heen kunnen. Het is hier zo efkes 33 graden en aldus heel warm vandaar zoeken we een leuk kamertje met airco. Eenmaal aangekomen in het hotel om 2u30 in de namiddag en een goe doucheken gepakt, vallen we gelijk bakstenen weer in slaap. S'avonds verkennen we nog efkes heel kort de buurt en eten ons eerste Thaise pikante wokschotelken. We slapen lekker uit, beter gezegd Ebru slaapt uit. Ik ben deze morgen een leuke ochtendwandeling gaan maken door de plaatselijke marktjes rondom ons hoteleken en heb voor voor morgenavond reeds een pedicure sessie geregeld voor mijn Shrekachtige eeltvoeten.

Vandaag naar de weekendmarkt geweest, dit is een immens grote half overdekte thaise markt waar ge alles kunt terugvinden, van wilde apen, slangen, katachtigen,.. merkkledij...leuke eetstalletjes..meubels...ge noemt het maar op en het staat er wel ergens. Wat ons fameus opvalt is dat de meeste produkten die verkocht worden (meeste bezoekers zijn Thais) echt van goede kwaliteit zijn en aldus niet zo spotgoedkoop....maar voor ons wel nog goedkoop genoeg. Door ernstige capaciteitproblemen van onze baggagedragers (lees rugzak) hebben we onze aankopen beperkt tot 3 t-shirts en een bikiniken... We zijn geen grote shoppers maar hier hadden we ons wel heel gemakkelijk eens kunnen laten gaan....we sparen ons tot Vietnam ..

Morgen gaan we op Vietnam visa jacht en genieten we verder van de stad. Het is echt leuk vertoeven hier in Bankok, tov 5 jaar geleden is de vervuiling veel verminderd, openbaar vervoer is demax (ik haat normaal openbaar vervoer) en het verkeer is totaal niet zo chaotisch meer... het is natuurlijk wel weekend geweest..we zien wel wat dat geeft de komende dagen.

Op zondag 23 december zijn het verkiezingen in Thailand. In september vorig jaar haalden de Thaise militairen coupgewijs een streep door 's lands democratie, officieel met de bedoeling de democratie te redden. Oud-premier Thaksin Shinawatra is in ballingschap in Londen wordt beschuldigd van corruptie in verband met controversiële grondaankopen in Bangkok. De miljonair, die naar Engeland is verhuisd, kwam onlangs in het nieuws toen hij de nieuwe eigenaar werd van de topvoetbalclub Manchester United.

Koning, Rama 9 is extreem populair. Op 5 december is meneer 80 jaar geworden. Dit is een paar weken geleden uitbundigd gevierd. Zelfs op vandaag loopt nog 1/3de van de Nepalezen nog met zijn gele-roos ' we love our king' polo rond. Het is wel duidelijk dat op vandaag de koning eenheid brengt in Thailand. De troonopvolger, zijn zoon is ver van populair, een soort playboy typken a la onze Laurent... niemand weet echter hoe het verder moet na den Rama 9.

We pikken vandaag ons Vietnam visa op en vliegen morgen op Hanoi.

Ergens onderweg weer onderweg

We zijn op donderdagnacht om 2u25 vanuit Istanbul vertrokken naar Delhi. Deze vlucht ging heel vlot aangezien we 4u van de 5u30 vliegen, goe aan het pitten waren. Voordat we zelfs de eerste keer naar onze klok keken, sprong het lichtje van de gordels aan en kwam de melding dat we begonnen af te dalen.... zo is vliegen een feest!

In Delhi stond ons 20uur wachten te wachten vooralleer we verder trokken naar Bangkok. Bij het binnenkomen van de transithal, kreeg ik het al snel fameus op mijn zenuwen. Het idee van in deze kleine oncomfortabele hal, 20 u te moeten wachten, kon ik nie aan. Ik probeer aldus nog gauw een transit visa te regelen om toch naar buiten te kunnen en ergens in een hoteleken te kunnen overnachten. Er komt teveel bij zien om dit te arrangeren en tijdens mijn zoektocht wordt ik al snel heel moe waardoor ik terug bij Ebru ga en mij afkap naast haar. In de ganse transitzone zijn er 5 handige ligbanken waar we comortabel kunnen liggen en slapen. We palmen 2 banken compleet in gedurende 20u. Deze banken liggen in het midden van de mensenstroom tussen de immigratie en de security check. Er is aldus wel wat beweging en we worden meerdere malen vreet scheef bekeken omdat we plaats voor 6 man inpalmen. We trekken het ons gene zak aan en knorren lekker verder in de voor deze transithal, deluxe comfort loge zetels, het zijn tenslotte wij die 20u moeten wachten...hihi

Tot onze grote verbazing vliegt de tijd enorm. We slapen soms stukjes van 2-3u aan een stuk. Lezen in ons boek, spelen wa kinderspellekes, kijken rond naar het leven rondom ons, denken meerdere malen aan Tom Hanks in de film The Terminal waar hij 9 maanden in de transitzone verbleef wegens pasport problemen, leren andere lange transit passengers kennen en wisselen onze reisverhalen uit... echt het is nie te geloven maar de tijd is gevlogen!! gelukkig maar!

Om 5 u kregen we onze tickets en om 8u45 vertrekt onze vlucht voor 3u30 naar Bangkok. Deze vlucht vliegt na Bangkok nog verder naar China, Bangkok. Daardoor zitten er heel veel vervelende, lawaaierige oude chinese vrouwen op de vlieger. Met een paar korte afblaffingen kan ik de madamen rondom ons allesinds kalm houden.

We slapen alweer als een roosje op de vlieger en komen uitgeput maar voldaan van het wachten aan in Bangkok.

home sweet home

Onze treinreis van Boratphur naar Delhi heeft eerst 2, 4, 6u30 en tenslotte 9u vertraging. Al snel wordt het perron omgetoverd tot een gigantische slaapzaal. Wij relaxen, lezen ons boek en laten 'het leven zoals het is in een İndisch treinstation' tot ons komen. Normaal gezien wordt ik crazy van dit soort lang-wacht situaties op reis, maar blijkbaar heb ik al een beetje geleerd sommige dingen buiten mezelf... te laten voor wat het is en mij er niet druk in te maken...

Om 4 u s'morgens ipv 7u gisterenavond checken we uiteindelijk in in ons slaapcouchet samen met 2 jonge indische gasten. De treinreis verloopt extreem traag, de trein staat meer stil dan dat hij bolt.. het duurt dan ook liefst 16u voordat we in Delhi arriveren. Treinreizen gaat gepaard met eten, slapen, dagboek aanvullen, klapke doen met medereizigers, eten, dagdromend naar buiten staren, indommelen... en weer vanaf het begin...

We hadden een veilige tijdsmarge ingebouwd tussen onze treinreis naar Delhi en onze internationale vlucht naar İstanbul. Zo hebben we nog 1,5 dagen de tijd om het vuile, drukke Delhi te ontdekken.

İn Delhi doen we eigenlijk niets. We verblijven in de main bazaar van Paharganj op een paar minuten van Connaught place, het iets chiquere (lees properder) deel van de stad. We spenderen onze laatste rupees aan nen dikken dinner en een paar liters KingFisher van t'vat. Morgen vliegen we naar İstanbul. We zijn heel content dat we deze break/reunie hebben ingelast in ons jaartje reizen. Na een tijdje reizen vinden we het enerzijds gewoon mega om een paar weken door te brengen met onze families, anderzijds is het een gezonde break om er daarna weer fameus in te vliegen.

Het terugzien van de Ebru zusjes is uitbundig. Voordat we verder zuidelijk naar Tarsus vliegen genieten we samen van een paar dagen luieren, potje homefood koken, filmke kijken...

Een uurtje vliegen brengt ons in Tarsus. We kozen ervoor een weekje af te zakken naar het gezapige kleine stadje waar de ouders van Ebru wonen. Het is hier winter... winter in Tarsus is lichtelijk anders dan winter in Gent. Het is hier namelijk snel 20graden als de zon schijnt (300 dagen zon/jaar), het is dus de meeste dagen hier zeer aangenaam vertoeven. İk trek samen met Sadik op stap door de kleine steegjes van Tarsus om hallo te zeggen bij z'n beste maten. Ook in Tarsus wordt blijkbaar ons verhaal op de voet gevolgd en is er fameuze interesse in het vervolg. Met veel gesukkel doe ik ons geplande vervolg in het turks uit de doeken. Ebru geniet samen met haar moeder van de nodige shopping, visits, coiffeur,...

Elke avond worden we bij vrienden of familie hartelijk ontvangen om een hapje te eten....op z'n turks...

Samen bollen we met den wagen terug van Tarsus naar İstanbul. Een leuke dagtrip over/door de Taurus mountains langs het gigantische zoutmeer via Ankara tot Yesilkoy, een gehucht van İstanbul waar de zussen wonen (900tal km).

De volgende dag is wel zeer exciting... de belgische delegatie arriveert namelijk in İstanbul. Zowel ons moeder, Geert en de Babsie maar ook ons meter en de Sammie wagen zich aan een weekje İstanbul. 5 maanden zijn immens gevlogen maar toch is het weerzien simpelweg DEMAX! Sammie is nu 14 maanden en herkent ons natuurlijk totaal niet...maar hij is mega dat zal de volgende dagen blijken! Ons meter, ook 2de moeder genoemd is met haar 85 jaar ook van de partij en is door de Sammie weer in de fleur van haar leven.... Gedurende een weekje genieten wij,4 generaties op en top van het samenzijn.

We trekken op de zonnige dagen van Sultanamets Topkapi, Ayasofia langs de Bosphorus naar Taxim met de Galata toren. Een boottochtje op de Bosphorus richting Zwarte zee mag er niet aan ontbreken. De Sam snottert een beetje maar is zo blij door alle extra aandacht dat hij zijn eigen gesnotter compleet vergeet. De ne nenee neee neeen maar ook de eerst jA! jA! jA woordjes zijn hilarisch...het is een zeer leuk, flink, superlief ventje...we zijn er allemaal stekezot van.

Op de regenachtige dagen duiken we den gesloten bazaar binnen of gaan we samen in het hotel hamamen, zwemmeken en saunaken doen of gewoonweg uitgebreid tafelen en turks wijntje slurpen.

Op zondag is er een groots familie-reunie-diner bij de zus van Ebru. Als surprise krijgt iedereen van ons een '17-kleuren-Nepalese-zelf-gebreeen-muts' , dit als herinnering aan deze mooie dagen samen in İstanbul.

Onze laatste week İstanbul bestaat vooral uit vieren...Ayca verjaardag, Burcu verjaardag en op 20 december, het offerfeest...

Op 21 december vliegen we via Delhi naar Bangkok en een paar dagen later op Hanoi. We zijn er op en top klaar voor.... let the show go on!!!!

Jungle boys

Onze eerste 8u durende busrit van Kathmandu naar Sauraha, het stadje nabij het Chitwan tijger Park, verloopt comfortabelder dan verwacht maar .... een beetje verder.....

is den highway van oost naar west afgesloten... gisterenavond is er blijkbaar iemand verongelukt, sindsdien worden beide richtingen geblokkeerd, 'god weet niet wie' blokkeert de weg en eist 'god weet niet wat', het leger is paraat om elk moment in te grijpen.... wij stappen de kilometers file af op weg naar de vuuraard, op het moment dat we arriveren gaan de stokken ( de meeste Nepalese ordehandhavers hebben bamboestokken als wapen) in de lucht en wordt er heen en weer getrokken.... Ebru!Ebru! kom!kom! lopen!...maakt da ge weg zijt!

Een uur later komt er beweging in de gigantische file en bij valavond bereiken we onze bestemming na 12 ipv 8 u on the road. Dit hoort bij het reizen en geeft ons uitgebreid de tijd te socializen met de locals op onze bus.

Weinig Nepalesen zijn geinteresseerd in hun politiek, degene die dan toch interesse hebben in hun politiek zijn ervan overtuigd dat het arme Nepal een sterk leider nodig heeft en trekken de huidige 'monarchie en democratie' fameus in twijfel. İn tegenstelling tot Belgie slaagt Nepal er wel degelijk in een regering te vormen, al dan niet bestaande uit 7 partijen die het bijna nooit tot een akkoord brengen. Nepal is een land van politieke chaos, kent 72 verschillende bevolkingsgroepen, 70% van de bevolking is analfabeet... het is ook een land van uitzonderlijke natuurlijke pracht en praal met fantastische, zeer behulpzame mensen die hun energie halen uit hun geloof en familie.

Chitwan Nationaal Park staat bekend voor zijn grote populaties İndische Neushoorns en Bengaalse tijgers. İn het ganse park van om en bij de 1000m2, lopen 372 neushoorns en een 100tal tijgers rond in een zeer dense jungle. De portie geluk je aldus nodig hebt om een paar beestjes te zien rondhuppelen is immens groot. Wij besluiten voor 2 dagen de jungle tevoet in te trekken samen met onze 2 jungleboys gewapend met een sterke bamboe-stok...en wie weet wat we te zien krijgen... İn het begin is het wel eventjes wennen aan het idee zomaar naakt (zonder stalen kooi van een jeep rond ons) rond te stappen in den jungle ... maar na 8u stappen en ongeveer 1 wild varken en 2 wilde pauwen te hebben gezien....doet het ons weinig.

Bij een ondergaande zon lopen we dan toch een neushoorn tegen het lijf. Op een 5-tal meter van ons neemt het gigantische beest een avondbad. Het is niet zo exciting dan dat we verwacht hadden om op een paar meter van een rhino te staan. Ook al zijn we al een dag op stap door de wilde jungle, het ontbreekt ons aan 'the wild wild life' feeling. Een safari in Afrika voelt compleet anders aan, het gebeurt daar namelijk voor uw neus ... een horde leeuwen wacht geduldig een kudde antiloppen op aan de waterkant....op een paar dagen tijd kan je 1000den beestjes spotten...

Aangezien het kind in ons ontgoocheld is, bespreken we met onze gids onze missing feeling. Hij stelt voor de volgende dag door de dense jungle ons eigen pad te trekken en langs de rivier door de bufferzone terug te keren naar Sauraha. Het duurt niet lang of we zien een andere rhino, vele krokodillen, hertjes, ... Het is een zeer vermoeiende route omdat er geen paden bestaan maar het is wel bere om verse tijgersporen te kunnen tracken en de nabijheid van de tijger te kunnen ruiken.

Nepal bestaat in het noorden van oost naar west uit een vlakte. Dit maakt het eenvoudiger rond te reizen. De rest van Nepal ligt in de Himalayas en bestaat aldus uit een aards paradijs voor de avontuurlijke trekker.

Om onze verjaardagen te vieren, kiezen we voor een beetje luxe en charme in het Royal park hotel in Sauraha nabij het nationaal park. Elke dag van onze trip is een groot feest....en op deze dagen is het niet anders...we doen alweer ons goesting en huren voor een dagje een brommerken Honda hero, 97cc en gaan op ontdekking door de Taru dorpjes rond het nationaal park. De volle 97cc voelt wel beetje anders aan dan 1100cc, nie beter of slechter... maar anders... meer als een soort bmx met een motortje onderin ingebouwd.

Ook deze motor brengt ons alweer die fantastisch vrijheid, onafhankelijkheid... we gaan op motosafari door het 10.000 meren nationaal park maar krijgen enkel een paar krokodillen en herten te zien. Langs dit park leidt het pad ons door kleine zeer primitieve dorpjes opgetrokken uit leem met vele ons enthousiast toewuivende nepalese wondermooie kids. Onderweg lopen we een 20tal baby olifantjes met hun moeders tegen het lijf. Deze olifanten worden gekweekt in het breeding center en gaan tijdens de dag met hun begeleiders lekker lang gras (150=kg/dag)gaan smullen in het nationale park.

We installeren ons op het strand aan de oevers van de rivier met nen ijskouden Nepali İce en nen Bloody Merry. De zondsondergang over het NP is adembenemend. We smullen steak champion en na een paar pinten en cocktails maken we een evaluatie van wat al gepasseerd is en dromen we weg bij wat nog moet komen.....

LİFE İS BEAUTİFUL!!!!!!!

klein overzicht

16.352km

9 landen

981 l naft

181 dagen

0 pannes

0 platte banden

Top 5 momenten

- 350 km rit/5 dagen trip van Manali naar Leh - Ladakh,Noord-İndia

- 3 dagen camping in krater Nemrut nabij Tatvan - Oost-Turkije

- 1 week in ons eigen appartement in Esfahan - İran

- relaxen op huisboot op Dal Lake te Srinigar - Kasmir, Noord-İndia

- extra uitstap op klimatisatiedag tijdens Annapurna trekking naar İce Lake(4600m) - Nepal

- camping aan Pangong meer (4600m) - Ladakh,Noord İndia

Ebru's moeilijkste moment: grensovergang van Turkije naar İran

Tom's moeilijkste moment: 15u durende rit van Quetta naar Sukkur in Pakistan

t' zijn de laatste ....

Ons laatste stukje reizen met de moto door Azie gaat in!

We genieten er op en top van en beseffen elke dag meer hoe DEMAX reizen met de moto is. Na een 5tal maanden wordt reizen met de moto een 'way of life'...het is mega zo onafhankelijk rond te kunnen dolen. Toch vliegt de moto vanuit Nepal terug naar zijn stal. Van Belgie tot Nepal is het eenvoudig met de moto overland te reizen. De moto verder nemen langs ons traject brengt teveel rompslomp met zich mee ... geen overland grens tussen India en Myanmar....nodige dure gids en permits in China...lange afstanden in China, Mongolie en Rusland...

Pokhara naar Kathmandu passeert langs een typisch Newari, bakstenen dorpje, Bandipur. Questie van nie te rap te gaan, genieten we van dit dorpje en proeven we de plaatselijke dalbhat (rijst met patatten curry en dal) .

De weg dat Kathmandu binnenbolt, zit potdicht! vast!, totaal geen beweging in te krijgen. Op z'n moment is de moto schitterend, zelfs ons elegant machien... Op z'n Nepalees wring ik ons door de massa en na een half uurken over, door,links ,rechts te klefferen, rijden we het centrum binnen. Dit centrum is eigenlijk zeer ok, totaal niet zo chaotisch en druk zoals iedereen beweert... ook de lucht pollutie is veel minder dan verwacht. Snel heb ik een andere motorijder te pakken die onze richting uitgaat. Elke keer we namelijk een grote stad binnenrijden, vraag ik de weg aan de motorijders rondom ons totdat we iemand vinden die onze richting uit moet en ons alsdus ons kan voorrijden. Dit is veel veiliger en werkt keer op keer.

In Kathmandu gaan we een ganse dag op zoek naar een geschikt Cargo bedrijfje voor de verschepping. S'avonds kiezen we de beste, betrouwbaarste cargo man uit. Op 8 november zal de moto gepakt worden, de customs formaliteiten geregeld en de moto tenslote verstuurd worden. Maar eerst trekken we er nog een weekje op uit....

Patan, bekend van zijn Malla tijdperk, Durbar Royal Square ligt slechts op 5 km van Kathmandu. In ons familiehoteleken worden we leuk onthaald en vieren we samen met enkele vrienden van de uitbater op het rooftop, uitkijkend op de vallei, het komende Hindu festival. Dit gaat gepaard met het drinken van Nepali wine, allesinds zo noemen ze dat hier... Nepali wine is eigenlijk een zelfgemaakte brandy van 60-70%... echt straffen brol ma t'zijn sympatieke kerels vandaar kappen we een paar glazekes achterover.

In de Kathamdu vallei gaan we mountainbiken met de moto. Vanuit Patan gaan we offroad langs kleine padjes door kleine dorpjes tot de kleurrijke Lele vallei. Deze vallei is gekleurd door geel-orange bloemenvelden... echt prachtig en slecht 35km weg van de hoofdstad. In Baktapur settelen we ons voor 2 dagen om de oude stad te verkennen en van hieruit het SOS kinderdorp te bezoeken.

Ons Bezoek aan SOS kinderdorp in Sano Thimi op 3 november.

160 kids leven hier samen met hun SOS moeders. Het is duidelijk dat SOS bij opstart van een dorp opteerd voor een degelijke infrastructuur. Een dorp is in vergelijking met de omgeving zeer ordelijk en proper,... de kinderen worden van kleinsaf met een gezonde discipline opgevoed. We brengen een dagje door met de kids en de moeders in het dorp en voelen de huiselijke, familiale sfeer aan de lijve... De moeders die we leren kennen zijn echt typische moeder figuurkes, die fanatiek een warm nest creeren voor hun kinderen. De meeste kinderen arriveren bij de moeder al op jonge leeftijd en de moeder-kind relatie is daardoor zeer hecht. Met onze moto, chocolattekes en ballonnekes maken we onszelf populair bij de kids....Eind november wordt de eindrekening gemaakt van onze inzamelactie ten voordele van dit SOS kinderdorp.....dus als de storting nog nie gebeurd is... t'is de moment!!! ...

in Azie.

Vandaag verschepen we de moto. Het duurt op zijn Nepalees eVanuit Baktapur mountainbiken we verder met den beamer via Dulhikel naar Nagarkot. De wegen zijn spectaculair en we rijden een paar keer fameus mis...dit brengt ons op nog mooiere niet bestaande padjes .... ma via een droge rivierbedding proberen we terug op onze route te geraken....met veel leuk sukkelen en met de hulp van de locals geraken we terug een beetje op route. De wegen bestaan uit een opeenvolging van scherpe rotsen, massas zand, heel soms een stukje oud asfalt,... de hellingen langs de rijstterrassen zijn mega stijl en onze 1100cc komt op die momenten echt van pas...heel af en toe moet ons Ebru wel efkes afstappen want een stijle helling met veel bubbels is crazy met 2 op de bike + baggage. Dit pad is leuk entertainment en we genieten zo aldus extra van onze laatste kilometers en dagje om de moto in zijn box in te pakken, voorwiel eraf , tank leeg, batterij ontkoppelen... Ons packing bedrijfje heeft dit duidelijk nog nooit gedaan vandaar doen we eigenlijk alles zelf questie van zeker te zijn dat het goed gedaan is. Gelukkig helpt Craig, een australische motard ons om alles zo degelijk mogelijk stevig in te pakken.

Emotioneel afscheid van een machien, zeg maar nen reiscompagnon.... maar kop op...geen getreur ...er worden al vollop ambitieuse plannen gemaakt voor ons vervolg...

Ons verhaal gaat verder via Thailand, Cambodja, Laos, China, Mongolie en uiteindelijk Rusland per kajak, tuktuk trein, bus, fiets, mobillete, schoen, moto,.... maar nu zijn we toe aan een welverdiende vakantie.

Op 20 november vliegen we naar Istanbul om daar samen met onze families wat quality time door te brengen.... we staan te springen onze eerste voetbalmatch te spelen met onze Sammie!!! Een feestje te bouwen in een disco aan de Bosporus met Babsie, Geert, Aysa, Burcu en Hakan!!! Rond te dollen met de moeders langs den Ayasofia, Topkapi en een goei waterpijp te smoren !!!

Dit weekend is het Newali festival, een Hindu festiviteit dat gepaard gaat met veel bloemekes, veel bommekes, kaarskes, zingende kids, veel Hindu rituelen ter ere van het huis, de zaak, de hond, de karma,.....noem maar op ter ere van wat ...er is zeker een ritueel. Kathmandu leeft dit weekend, is prachtig versiert en er heerst een zeer uitgelaten sfeer. Wij laten het tot ons komen en genieten van alles rondom ons.

Annapurna circuit trek

Onze trekkingroute start van Besishar (841m) en gaat langs Ngadi, Jagat(1300m), Dharopani (1900m), Chame (2710m), Upper Pisang (3310), Braga (3400m), Ice lake (4600m), Yak Kharka (4107m), Thorung Phedi (4550m), Thorung La pass (5416m), Muktinath (3800m), Kagbeni (2766m), Marpha (2598m) tot Jomsom. De Annapurna circuit trek is zeer populair en het is blijkbaar eenvoudig slaapplaats en eten te vinden onderweg.

S'morgens ontmoeten we onze porter, Deep en stappen we voor een 5u avontuurlijke rit op onze TATA tourist bus. Na deze rit zijn we ervan overtuigd dat reizen met openbaar vervoer nog meer onverantwoord is dan reizen met onzen eigen beamer. Van Besishar tot Bhulbule nemen we een andere bus. Het traject dat deze bus neemt is volledig 'insane' voor jeeps en motos, laat staan voor een tot de nok geladen bus met 60 man in,30 man op en veel baggage.... we houden vol en zijn dolblij als dit gevaarlijk bustochtje achter de rug is.

Vanaf Bhulbule tot Jomson is het stappen geblazen. De komende 150km is er geen sprake van gemotoriseerd vervoer en wordt alles per muilezel of per mens getransporteerd. Na lang aandringen ben ik erin geslaagd Ebru te overtuigen toch een porter te nemen. Ik ben op zich al geen groot sportman en heb weinig zin om deze tocht te ondernemen met een extra last van 20kg op mijn rug. Deep is onze porter ... hij is een sympathieke kerel met een aanstekelijke lach, mollig, zelf wees maar vader van 4 kinderen. Op elk moment is het een plezier met hem rond te dollen, hij is er namelijk als we hem nodig hebben en op de andere momenten is hij onzichtbaar.
Ons pad vol muilezelstront brengt ons langs mega sceneries van watervallen, rijstvelden, pictoresque dorpjes, het leven zoals het is in de middle of nowhere, weides vol yaks.....

Door de afwisseling van de omgeving gaat het stappen ons heel goed af en hebben we elke dag zin in meer. De 3de dag is een echte klotedag. Desondanks de regen s'morgens trekken we er toch op uit in de hoop dat het enkel kan beteren. Just niks van, de godganse dag giet het non-stop bakken. Koppig als we zijn, blijven we doorstappen precies dat er geen wolkje aan de lucht is. We zijn oh zo happy als we arriveren in Chame en ons kunnen opwarmen rond de geimproviseerde kolenpottekes. Nen goeie slok Indian whysky doet deugd om ook ons inwendige terug wat op temperatuur te krijgen...

De volgende dagen mogen we van veel geluk spreken en bestaan enkel uit veel zon en veel manneschijn, veel sterrekes, veel zonnecreme,...

AMS, hoogteziekte is een raar beestje. We doen er alles aan om er zo weinig mogelijk last van te hebben.... 4-5 liter water/dag slurpen, ademhaling goed onder controle houden, geen sex en alcohol boven de 3000m bij het stijgen, nie forceren bij stappen ....Desondanks de vele preventie in de buurt, zijn er elk jaar een paar porters en jonge mensen die aan de hoogteziekte bezwijken.

De dag dat wij de pass oversteken (5416m), komt een jonge francaise van 21 om het leven door AMS. Het wordt je wel verteld dat dit gebeurd maar het is toch wel efkes fameus schrikken als het zo dichtbij u voorvalt.

Ebru is een echte klassebak berggeit. Op geen moment kan ik haar bijhouden als we klimmen. Bij het afdalen is ze iets midder hero en kan ik de wet van de gravity ten volle uitspelen.

Het oversteken van de pass nadert. Morgen vertrekken we om 6u langs een zigzag padje loodrecht voor 800m naar boven. Het is de bedoeling voor 11u de pass over te steken, nadien komt er namelijk een fameus sterke ijskoude wind opsteken die we kost wat kost willen vermijden. Op de pass warmen we efkes op in een theehuisje, nemen een paar fotokes, en spurten we naar beneden, vanavond slapen we namelijk 1500m lager. 800m klimmen is vermoeiend maar 1500 loodrecht naar beneden afdalen is ook geen lachertje.

We genieten na van onze mega prestatie met wat pinten... de komende dagen zijn er wel nog wa kilometers af te leggen maar grotendeels naar beneden. Vanuit Jomsom nemen we een 20 min vlucht langs de Annapurna range naar Pokhara. Deze vlucht is heel spectaculair en levert mega beelden op. Het is leuk een stukje van deze streek vanuit de lucht te kunnen bewonderen... ziet er allemaal nog zoveel beter uit...

Voor vertrek hadden we de moto volledig ingepakt in plastiek in ons guesthouse gestald. Bij onze terugkomst is het eerste wat doen...het uitpakken en proberen aan de praat te krijgen van ons machien......SHIT!!!!!!!!!!!! hij doet het niet!!!!

Vervolgens efkes ons gezond verstand proberen te gebruiken...

Batterie ok? ok,

naft? aanwezig,

lucht? aanwezig,

een vonksken? aan het geluid te horen waarschijnlijk nie aanwezig

Ondertussen heeft onze panne reeds veel bekijk opgeleverd en questie van er professional uit te zien, moet ik heel spontaan iets ondernemen. Waarom eens niet de bougies veranderen, ik heb er toch nieuwe mee en de oude gaan al 15.000km mee... Zeer elegant en met een mega zwier installeer ik de nieuwe.... je raadt het nooit... BRRRRRRRRR, BRRRRRRRRRRRRR

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR,BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR,

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

BROOOOOOOOOOOOOOOOOEEM!!!! HIJ DOET HET WEER!!!!

Ebru en ik zijn in onze nopjes en hebben zin in het vervolg van ons verhaal, dit keer alweer met ons beamertje.

Maandag 29 october vertrekken we richting Kathmandu ....

Nepal zonder petrol

De grens van India met Nepal is niet meer dan een paar hutjes, vrij verkeer van Indiers, buffalos en Pakistanen naar en van Nepal. Nepal op de weg is zeer gelijkaardig aan India, enkel is het veel rustiger, veel minder volk, verkeer en vanalles anders op straat, aangenaam cruisen aldus. West Terai, de zuidelijke provincie bestaat hoofdzakelijk uit vlakte.

We rijden van het grensstadje Mahendranagar naar Butwal en van daaruit naar Pokhara, de uitvalsbasis voor onze Annapurna trekking. De Maoisten zijn normaal zeer actief in deze provincie vandaar er op deze route vele controleposten zijn. Vorige week is er op deze weg een camion chauffeur om het leven gekomen tijdens een actie van de Maoisten. Uit solidariteit blokkeren truck chauffeurs reeds een paar dagen de Mahindra highway. Mits een klapken te doen laten de triest, woede chauffeurs ons toeristen toch passeren.

We leren een opmerkelijk Nepalees fenomeen kennen. Iedere groep studenten, vereniging, ...die maar enigsinds geld wil inzamelen voor een studiereis, een plaatselijk festival,... spant een koord over de highway en stopt al het verkeer. Ze verplichten iedereen een kleine donatie te geven. Wij willen dit gedrag alles behalve aanmoedigen en geraken meestal door met een drogreden.

De politieke situatie in Nepal is ver van stabiel en de rol van de koning wordt meer dan ooit in twijfel gebracht. Op het moment dat wij Nepal binnenrijden is het vrij rustig maar ...vorige maand was er een benzine probleem....benzine is niet zo onbelangrijk voor ons!

Nepal is voor vele produkten alsook voor benzine volledig afhankelijk van India. Reeds jaren is Nepal een slechte betaler en wordt de toevoerkraan vanuit India met zijn momenten gehalveerd questie van de druk wat op te drijven. Op die momenten is er in de steden bijna geen benzine te verkrijgen en ben je als toerist op rondreis natuurlijk wel geduveld. Wij spelen op zeker en sturen vooralleer we Nepal binnenrijden 20 kg van onze baggage naar Delhi, questie dat we op die plaats extra benzine kunnen steken en deze in Nepal binnensmokkelen... op die manier hebben we z'n autonomie van een 800km...wat wel voldoende moet zijn.

In Pokhara verwennen we ons nog eens goed op nen steak-frit met mayonaise, lasagna en wa pinten en brengen we alles in de gereedheid om 14 dagen te gaan trekken rond de Annapurna range.

S.O.S.

Op 10 november bezoeken we een SOS kinderdorp in Kathmandu, Nepal. Zoals velen in onze vriendenkring begint ook ons vader en moederinstinct lichtekes te tintelen. We beseffen hoe belangrijk het is voor kinderen om in een warm nest op te groeien en welke invloed dit heeft op de verder ontplooiing van het kind tot snotter, puber,... Het is ook in die familiekring dat kinderen leren wat respect, delen, verantwoordelijkheid nemen,..... oppikken.

Alle kinderen hebben het recht om op te groeien in een omgeving van liefde, respect en veiligheid. Met de liefdevolle zorg van het SOS-gezin en met goede scholing hebben deze kinderen de juiste basis om te kunnen bouwen aan hun eigen toekomst. De weeskinderen die ze onder onze hoede nemen, kunnen rekenen op hun blijvende hulp. Totdat ze helemaal zelfstandig zijn en op zichzelf kunnen wonen. Het unieke concept is gebaseerd op de volgende uitgangspunten: een eigen moeder, broertjes en zusjes, een veilig huis en samen in een SOS dorp.

Wij zullen zelf een kleine bijdrage doneren aan dit dorp, maar realiseren ons dat we hiermee de wereld niet verbeteren. U kan ook door 1, 5 of 10 euro te storten een SOS familie direct steunen.

1 Euro= 1 dag eten voor het ganse SOS gezin (8 kinderen en de moeder)
5 Euro= warme winterkledij voor 2 kids
10 Euro= schoolgeld voor 1 kind/ jaar

Praktisch
Schrijf 1,5 of 10 euro (of veelvoud) direct over op het SOS-kinderdorpen rekeningnummer 310-0403455-21 met vermelding 'Tom en Ebru'. Voor meer info surf http://www.sos-kinderdorpen.be/ .

De kids danken U!

Santi Santi

Na een weekje relaxen op het water in Kashmir, begint het te kriebelen om weer verder te trekken. Via Pathankot en Daramsala bollen we richting de provincie Uttaranchal. We houden halt in Chandigar om onze tickets naar en van Delhi/Istanbul/Bangkok te boeken. Chandigar is een aparte, zeer moderne, totaal niet Indische stad dat ontworpen is door de franse architect Corbutier 50 jaar geleden en bestaat uit sectoren, elk met hun eigen winkels, school en werkgelegenheid, huizen zijn enkel gericht naar verkeersvrije straten, veel groen in de stad en rechte brede avenues. Deze structuur staat in sterk contrast met de chaos in de andere Indische steden. Ook een apart gevoel na 1 maand rond te rijden zonder enige vorm van verkeersregels is dat hier effectief de belgische regels weer gelden. Ik laat het niet aan mijn hart komen en doe gewoon mijn ding.

Ons moto draait nog perfect na z'n 13.000km off en on the road. Wij daarentegen zijn dringend toe aan een groot onderhoud. Na een 3 tal maanden van dagelijks vele uren op de moto is ons lichaam toe aan een heropleving voordat we in Nepal aan de Anapurna trekking beginnen.

Richikesh ligt op onze route en is het yoga paradijs bij uitstek. Zelfs 'The Beatles' kwamen hier yoga volgen op het top van hun carriere om hun lichaam en geest te relaxen.

In hun spoor volgen wij op dit moment 5 dagen intensieve Yoga cursus bij Dr. Govinda. Ik had geen flauw idee wat yoga was. In Belgie is dit vooral populair bij de gepensioneerden, dus ik was vrij sceptisch tegenover een 5 dagen cursus. Govinda is een eigenaardig man van weinig woorden, zeer dedicated en slaagt erin ons voor de cursus te motiveren. Elke morgen en avond volgen we voor 2.5u zijn yogales. De les wordt ook gevolgd door yoga-teachers in opleiding en is voor ons een echte uitdaging. Ebru slaagt er vanaf het begin vrij goed in haar in elke pose te wringen. Ik daarentegen, ver van elegant en nul komma nul flexibel, leer beetje bij beetje mijn lichaam te draaien en keren in de gewenste positie.

Het doet ons deugd! Echt waar, na 5 dagen van op onze kop staan, op onze schouders staan, ons te stretchen in alle richtingen en te relaxen op ons matje, voelen wij ons als herboren en meer dan ooit te voren 'ready to go'!

Het wordt hier aardig warm tijdens de dag. Een duik in de heilige Hindu rivier, de Ganges, hier nog niet vervuild, zorgt voor de nodige verfrissing.

Haridwar is een ander heilig stadje aan de Ganges. Elke avond komen de Hindu's massaal naar de puja. De puja is een religieus ritueel uit respect voor de goden. Hier aan de Ganges vult een spectacel van vuur, bloemen, gebeden en traditioneel lawaai de oevers van de rivier.

S.O.S.

Op 10 november bezoeken we een SOS kinderdorp in Kathmandu, Nepal. Zoals velen in onze vriendenkring begint ook ons vader en moederinstinct lichtekes te tintelen. We beseffen hoe belangrijk het is voor kinderen om in een warm nest op te groeien en welke invloed dit heeft op de verder ontplooiing van het kind tot snotter, puber,... Het is ook in die familiekring dat kinderen leren wat respect, delen, verantwoordelijkheid nemen,..... oppikken.

Alle kinderen hebben het recht om op te groeien in een omgeving van liefde, respect en veiligheid. Met de liefdevolle zorg van het SOS-gezin en met goede scholing hebben deze kinderen de juiste basis om te kunnen bouwen aan hun eigen toekomst. De weeskinderen die ze onder onze hoede nemen, kunnen rekenen op hun blijvende hulp. Totdat ze helemaal zelfstandig zijn en op zichzelf kunnen wonen. Het unieke concept is gebaseerd op de volgende uitgangspunten: een eigen moeder, broertjes en zusjes, een veilig huis en samen in een SOS dorp.

Wij zullen zelf een kleine bijdrage doneren aan dit dorp, maar realiseren ons dat we hiermee de wereld niet verbeteren. U kan ook door 1, 5 of 10 euro te storten een SOS familie direct steunen.

1 Euro= 1 dag eten voor het ganse SOS gezin (8 kinderen en de moeder)

5 Euro= warme winterkledij voor 2 kids

10 Euro= schoolgeld voor 1 kind/ jaar

Praktisch

Schrijf 1,5 of 10 euro (of veelvoud) direct over op het SOS-kinderdorpen rekeningnummer 310-0403455-21 met vermelding 'Tom en Ebru'. Voor meer info surf www.sos-kinderdorpen.be .

De kids danken U!

Ons verhaal in de gazet!!!

Yoeeeehooeee!!! Ons reisverhaal wordt mega gevolgd door de internationale pers.... t'is te zeggen vooral door de Turkse en Vlaamse gazette.

De Turkse gazet
Hieronder komen de links naar de verschenen Turkse artikels.

7 juli 2007
http://www.pratikhaber.com/newsdetail.asp?NewsID=7150

De Vlaamse gazet
Hieronder vindt ge de links naar de reeds verschenen Vlaamse artikels, meestal verschijnen deze zowel in het Gentse regionale nieuws van de Standaard, Het Nieuwsblad en de Gentenaar.

We hopen via deze weg andere mensen te inspireren om hun dromen waar te maken. Het is voor ons natuurlijk ook een zeer leuke memory voor achteraf.

Het eerste artikel is verschenen op onze vertrekdag uit Asse op 22 mei http://www.gentenaar.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=8N1CI7JV

6 augustus 2007
http://nieuwsblad.typepad.com/gent/2007/08/tom-en-ebru-op-.html

7 september 2007
http://nieuwsblad.typepad.com/gent/2007/09/tom-en-ebru-op-.html

30 september 2007
http://nieuwsblad.typepad.com/gent/2007/09/tom-en-ebru-o-1.html

12 october 2007
http://www.gentenaar.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=371IK7KJ

De nieuwe artikels zullen aan deze lijst worden toegevoegd.

Van gompa naar gompa door beverland

Onze route vanuit Leh gaat westelijk richting Kargil en passeert langs de gompas van Likir en Lamayuru. We nemen onze tijd en genieten van de Indus en Zanskarvallei. In Likir verblijven we in een zeer familiale guesthouse nabij de gompa. Ebru amuseert haar alweer kostelijk met de klein mannen. In Lamayuru springen we vroeg uit ons bed omdat we de puja willen bijwonen. De puja is de boeddistische ochtend gebeddienst in de gompa. Een 20-tal jonge mon-kids van rond de 12 jaar rattelen non-stop, gedisciplineerd allerlei gebeden af gedurende 1 uur, een crazy bedoeling maar de kids zien er happy uit.

Onze tocht door de Suru vallei start in Kargil. Van hieruit gaat de rotslechte weg richting Padum, 1 van de trekkers paradijsjes in Ladakh. Questie van onszelf en de moto een beetje te sparen op dit pad, dat vooral uit hopen stenen bestaat, gaan we langzaam (ong 20km/u). De vallei kijkt uit op een paar gletsers, de Zanskar rivier en wordt bewoond door vele bevers. Deze dik gevachte nieuwsgierige beestje liggen meestal languit te zonnen op de rotsen langs de oevers. Op de plaatsen waar we ons tentje opslaan, breekt er snel paniek uit onder de bevers... indringer! indringer! .... stress in beverland! Tijdens het rechtzetten van de tent wordt er nerveus heen en weer gehoppeld van het ene hol naar het andere en na een half uurtje keert de rust terug.

Nabij de Pensi La pass zetten we ons tentje op naast een gletsermeertje. Deze spot ligt op 4500m hoogte en kijkt uit op de gletser. S'nachts vriest het tot -10, we ritsen onze slaapzakken samen questie van bij elkaar genoeg warmte te vinden om in slaap te donderen. s'Morgens is de tent omgetoverd tot een iglo en we wachten tot de zon enige warmte verschaft vooralleer we uit ons warm hol kruipen. Vandaag keren we terug uit de vallei op weg naar de bewoonde wereld.

We nemen de shortcut van Sanku naar Drass. Dit is een nieuwe weg waarvan niemand eigenlijk exact weet ofdat hij nu al dan niet af is. Wij gaan ervoor en het begin van de weg is een mega, splinternieuw wegdek en brengt prachtige vergezichten. Ongeveer halfweg bestaat de weg uit dikke, verdomme echt dikke stenen, diepe riviercrossings ...heel langzaam maar nog vrij elegant trekt ons brommerken ons alweer hierdoor. Plotseling loopt de weg dood in het midden van een kleine hoogvlakte.... ja wat nu...? Heel in de verte kunnen we weer een weg bespeuren, we maken ons eigen pad over/door en rond de rotsen en met veel moeite bereiken we het vervolg van de weg, maar ook deze weg trekt op niets....Door de slechte weg komt er hier echt geen kat langs, dit maakt deze shortcut door de Suru vallei tot een leuk avontuurtje.

We kijken er enorm naar uit om voor een paar dagen ons te installeren op een luxueuse houseboot op het Dal meer in Srinigar. Het is de moment om de modder, het stof, het ijs, alle vuiligheid vanonder onze oksels te krabben en ons eens goed te laten verwennen. Er zijn een 1500tal houseboats in Srinigar, de hoofdstad van Kashmir, in den tijd konden de Engelsen namelijk geen land kopen en hebben ze zich gevestigd op het water. Wij checken in op de "Ambassador" houseboot van Husam. Husam is een heel sympatiek man dat samen met zijn familie deze houseboot bezit. We worden hartelijk ontvangen en verzorgd door de ganse familie. De familie leeft op een kleine zeer gezellige middenlandse zeeblauw geverfde keukenboot naast de onze. Elke dag hebben we in deze boot samen met de ganse familie ons kopje Kashmiri thee. Na een paar maanden ergens onderweg is het voor ons zeer aangenaam vertoeven in deze familiale sfeer op Dal lake. Met het kleine familie roeibootje, da noemt hier Shikara verkennen we het grote meer en genieten we elke avond van de zonsondergang. Het is hier laagseizoen en er zijn aldus zeer weinig toeristen.

We hebben onszelf sinds kort de Bora Bora nationaliteit toegekend. Dit om de vele korte saaie, 'where are you from?'-conversaties met de locals in te kleuren en aldus onszelf te entertainen. Niemand heeft een flauw idee waar Bora Bora ligt, dat maakt het ons eenvoudiger te pas en te onpas de leukste Bora Bora tradities uit te vinden.... entertain yourself!!!

Om 5u s'morgens huren we een sofa Shikara bootje met roeier en bezoeken we de floating vegetable market. Languit liggend scheren we over het water en zien we hoe langzaam het leven op Dal lake ontwaakt.

Na 3 dagen op Dal lake nemen we ons boeltje en verhuizen we naar het Nagin lake. Dit meer ligt iets verder en blijkt iets rustiger te zijn. We settelen ons hier bij de ' New Peony' familie voor nog een paar dagen meer relaxen, lekker Kasmiri tafelen....

Na de Kashmir oorlog India-Pakistan en de vele aanslagen door militanten is de situatie in Kasmir de laatste 3 jaar vrij peaceful. Het gebied zal altijd een moeilijk geval blijven aangezien het voor 80% uit moslims bestaat, maar toch tot het Hindu-India behoort. Het straatbeeld is nog steeds gevuld met militaire posten om de 500m. Op die manier probeert India artificieel de vrede te handhaven en de kleinste individuele militant acties de kop in te drukken.

Kashmir leefde en leeft nog steeds vooral van het toerisme. Tijdens de oorlog waren vele families genoodzaakt een andere bron van inkomsten te zoeken in Delhi. Hierdoor hebben vele families jaren uit elkaar geleefd. Op vandaag fleurt het toerisme in de streek weer op en zijn de meeste gezinnen weer herenigd. Familiewaarden zijn hierdoor nog belangrijker dan tevoren. Meestal leven 3 generaties onder 1 dak, ook op de kleine housebootjes.

Morgen vertrekken we richting de grens met Nepal. We hopen begin october de grens te bereiken.

Wild Pangong Lake

De weg naar Pangong lake is wondermooi en op het hele 150km traject komen we slechts een paar jeeps tegen. Onderweg aan een klein charmant meertje staan een paar legervoertuigen opgesteld, we stoppen uit nieuwsgierigheid op eens te piepen wat er te gebeuren staat. Het is blijkbaar een Hindu feestdag vandaag en een commandant van een plaatselijke eenheid samen met een paar van zijn mensen heeft zich geinstalleerd aan het meer om er een gezellige kaartnamiddag van te maken met een drankje en een hapje. We worden geinviteerd en krijgen een goeie frisse Kingfisher pint aangeboden. Na 1 pint is ons Ebru letterlijk en figuurlijk in de wolken, we zitten namelijk op 4500m en het blijkt dat den alcohol hier sneller zijne weg vindt naar ons Ebru hare kop.

Laat op de avond arriveren we aan het Pangong meer en zoeken we een spot om onze tent op te zetten. We ontmoeten Carl, een Oostenrijker op stap met zijn oud Mercedes pompiers camionet en installeren ons optrekje in den pikkedonker op een paar meter van het meer. Het zoute Pangong meer ligt den helft in Tibet en den helft in India, is omgeven door pieken van 6500m en ligt zelf op 4500m hoogte. De minste inspanning we doen, doet ons fameus puffen....

De laatste dagen was het hier prachtig weer maar vandaag is het ferm bewolkt en fris als de zon weg is. Het spectakel op en rond het meer bestaat uit een schouwspel van zon, grauwe donkere wolken, turquoise water aangevuld met regen en regenboog. In deze settings trekken we rond het meer op zoek naar eten. In een dhaba genieten we van onze mixed vegetable met chapati.

Die nacht wordt het wel heel erg wild niet in onze tent maar vooral errond. De sky boven het meer is pikzwart en er waait een fameuze wind over het meer. Onze tent krijgt het zeer hard te verduren maar wonder boven wonder, tegen al onze verwachtingen in, overleeft de storm.... Jan, Brenda en Andy nogmaals ferm mercikes om ons dit tentje kado te doen!!! Dit tentje zorgt ervoor dat we op de meest crazy plaatsen met de meest crazy views kunnen pitten.

S'morgens is het wat kalmer en kramen we onze boel op. Op de weg naar Leh moeten we een pass over van 5400m en we vrezen dat deze door het weer van vannacht zal ondergesneeuwd zijn. We wagen onze kans en vertrekken. Het is ijskoud onderweg maar de weg is sneeuwvrij. Op de pass krijgen we lekker warme cay aangeboden door het leger waarmee we onze bevroren vingers enigsinds een beetje kunnen opwarmen. Eenmaal over de pass komt de zon weer te voorschijn en tegen dat we Leh bereiken zijn we weer quasi volledig ontdooid.

Himalaya, here we are!

Na een lekker heet bad in de tempel van Vashicht, zijn we er op en top klaar voor om de Himalaya te trotseren. Ons pad leidt van Manali naar Leh. Het is heel populair hier nen Bullet Enfield te huren en daarmee dit pad te doorkruisen. Eigenlijk voor iedereen die zin in avontuur heeft, zijn midlife crisis niet weet in te vullen, of geen flauw idee heeft waarheen te trekken volgende zomer,.... vlieg op India, koop of huur een oud kraam van een Enfield en beleef Ladakh, Noord India. Voor de geinteresseerden surf eens naar http://www.endurohimalaya.com/.

We trekken een ruime 5 dagen uit voor het 500km traject. Soms is de weg in zeer goede termac, maar soms is het niet veel meer dan een rivierbedding. Beide zijn we verrast van de prestatie van onzen beamer. Juist voor we de Himalaya binnenrijden overschrijden we namelijk de 10.000km met enig gemak. Als de moto stabiel geladen is en eenmaal in beweging is, is het een mega machine die op elk terrein wel zijn manneke staat. Met zijn 450 kg, incl ons en de baggage blijft het wel een extreem lomp ding als het stilstaat. So far, so happy!

Ons traject gaat als volgt: Manali-Keylong-Sarchu-Pang-Leh. De indian road rules zijn enigsinds anders hier, normaal geldt het grootste lompste voertuig, zijnde trucks en bussen hebben altijd voorrang op alles en iedereen. Op deze bergpassen is de roadrule enigsinds jovialer, degene die op-hill rijdt, heeft en krijgt effectief voorrang onafhankelijk van zijn size.

Onderweg slaan we onze tent op op de meest pictoreske spots. Eerst gaan we op zoek naar wat eten in een plaatselijke dhaba. Deze dhabas, local restaurant in tent worden tijdens de zomer opgetrokken en bieden meestal enkel rijst, dal (linzen), eieren en patatten aan. De hoeveelheid linzen we eten is direct gerelateerd aan de hoeveelheid gas we die nacht zullen produceren. Eenmaal ons buikje dik gesmuld, zetten we onze tent op en kruipen we snel in onze slaapzakken. Als de zon onder is, koelt het namelijk enorm snel af tot onder 0C.

De laatste nacht verblijven we op de Moren plains. Deze hoogvlakte op 4800m wordt bewoond door de Khampa nomaden. Deze nomaden evolueren mee met de tijd en hebben geen kamelen of paarden om verder te trekken, maar splinternieuwe kleine TATA jeeps...

Het fameuze stijgen, afdalen en verblijven op hoge hoogte doet vooral mij geen deugd. Ebru heeft er geen last van en de moto doet op elk moment zijn ding. Ik word er vooral slaperig van, vandaar lassen we vele breaks in, het is namelijk niet echt een route waar ik het mij kan permitteren mijn concentratie te laten afzwakken. Het is fantastisch in dit landschap in te dommelen en wakker te sukkelen met grazende half wilde paarden rondom u.

Na 5 schitterende, stoffige dagen arriveren we in Leh, de hoofdstad van Ladakh. Op 1 september start hier het 14 daagse Ladakh festival en dit heeft menig toerist en vooral Israelliet op de been gelokt. We wannen ons al snel in klein Israel. Wat blijkt is dat Israellieten na hun legerdienst (2/3 jaar voor zowel vrouwen als mannen), er meestal voor een paar maand op uit trekken en dit meestal naar goedkope bestemmingen a la India, Zuid-Oost Azie en Latijns Amerka. Wij worden stekezot van die bendes maar proberen het meeste van onze tijd door te brengen met de Ladakhis. Zij zijn namelijk een heel relaxed en openhartig volkje, we kunnen er nog iets van leren...

Morgen kunnen we onze permit voor Pangong lake oppikken en trekken we er weer een paar dagen op uit.

Welkom in het land van TATA!

Op 16 augustus verlaten we vroeg op de dag Amritsar en bollen we richting de grens met India. Deze grensovergang staat bekend voor zijn dagelijkse, met veel show sluitings ceremonie. Rond de grenspoort tussen Pakistan en India zijn langs beide kanten tribunes neergepland. Dagelijks lokt dit een massa locaal volk om de ceremonie te bekijken. Wij bekijken de show vanop de Indische tribunes. Het bestaat vooral uit veel geroep, spastisch met de voeten getrappel van de soldaten, vlaggengezwaai, geroep 'HINDISTAN', .... Het belangrijkste stuk is het gelijktijdig neerhalen van de vlaggen. Het is onvoorstelbaar dat de Indische vlag een seconde vroeger zou beneden zijn dan de Pakistaanse of omgekeerd..

In Amritsar hebben onze darmen het zwaar te verduren. Geen flauw idee wat het ons alweer gelapt heeft... maar met een paar darmversterkers en een motiliumken wordt de overlast beperkt.

Amritsar, de stad rond de gouden tempel is een klein stadje dat massas Sikh pelgrims lokt, zeg maar het mekka van de Sikhs. Het Sikhisme is in de 16e eeuw pas ontstaan in noord India door het combineren van de elementen uit het hindoeïsme en de islam. Een mannelijke sikh is te herkennen aan een tulband op zijn kop. Omdat hij zijn hoofdhaar niet mag afknippen, wordt het haar met deze tulband bijeengehouden. Bij onze bezoeken rond de tempel werden wij meermaals benaderd door jonge en oudere Sikhs. Desondanks dat zij intens aan het bidden zijn, vinden ze het fantastisch een babbelken te slaan over Janpietpol. Ebru trekt vooral jonge kindjes aan die in hun beste eigenlijk goed engels een vragenronde op haar afvuren. Het is zeer schattig hoe de kindje gefascineerd aan Ebrus lippen hangen.

Onze route gaat verder noordelijk langs Dharamsala, het toevluchtsoord van de Dalai Lama en vele Tibetanen. Het ligt op ongeveer 1700 meter hoogte aan de rand van de Himalaya. De meeste mensen zijn hier Tibetanen en monniken. Ze zijn te voet gevlucht uit Tibet over de Himalaya en vinden hier rust. Het bezoek aan het museum over Tibet, heeft ons geraakt. De getuigenissen van de Tibetanen die gevlucht zijn naar India zijn confronterend. Ons plan om vanuit Katmandu door Tibet te reizen wordt waarschijnlijk gecanceld. In het noorden van India, in de provincie Ladakh dat grenst aan het vroegere Tibet leven vele Tibetanen ...

Op weg naar Daramsalam ervaren we aan den lijve wat mansoon juist is. Ik dacht dat we in Belgie enigsinds een idee hadden van wat veel regen is... just niks van! Gedurende 2 dagen giet het bakken, vaten, camions... de wegen worden getransformeerd in rivieren, de rivieren worden omgetoverd in woeste, kolkende stromen. Door de hevige regen is er onderweg een brug ingestord en rijden we samen met een duo Indiers op de scooter om. Dit brengt ons langs kleine overspoelde zandwegjes toch op onze bestemming. In begin voelt regen nat aan, maar eenmaal je kletsnat zijt, doet het je niks meer.

Wie India zegt, zegt TATA. Staal, ottos, camions, bussen, telecom,.... noem het maar op, alles draagt het merk TATA en behoort alsdus toe aan mister TATA.

In Manali bereiden we ons voor op onze tocht door de Himalaya. De 500 km weg van Manali naar Leh staat bekend als de hoogst (of 2de) bereidbare weg en een van de meest adembenemende routes in de wereld. De weg is rotslecht en gaat over een paar passen boven de 5000 meter. Allerlei parts van onze moto zijn fameus verroest, we beslissen van deze een beschermlaagje red oxide te geven vooralleer verder te trekken. We demonteren de stukken en richten ons balcon met zicht op de vallei in als atelier.

' 2 belgen vermist in Iran'

Voor alle duidelijk!!! Ebru en ik zijn veilig en wel in Amritsar, Noord-India.

Stefaan en Carla zijn ontvoerd ten zuide van Bam, richting Zahedan. Een week voordien hebben wij dit traject doorkruist in companie met andere voertuigen. Op dit smokkeltraject is zeer weinig verkeer. Er rijden wel continu fel blauwe typische Iraanse Saiba pick-ups op en af vol met gesmokkelde naft. Wij blijven op deze baan continue samen in groep en stoppen enkel voor naft en water. Onderweg is er niets speciaals dat ons opvalt en dat het onveilig maakt. We arriveren zonder problemen in het grensstadje Miyaneh.

Al snel hebben we tijdens onze doortocht door Pakistan beslist, asap door te steken naar India. De situatie is hier gespannen. De regering gaat namelijk openlijk de strijd aan tegen terrorisme en arresteert iedereen die maar iets te maken heeft met de Taliban. Nadat het leger de militanten in de rode moskee in Islamabad heeft aangevallen, is de situatie in Pakistan nog meer stressed. Als overlander met opvallende moto worden wij geen moment gerust gelaten door de politie. Ze vrezen namelijk voor een aanval op toeristen. Het zou een eenvoudige manier zijn voor de extremisten, Pakistan in een negatief daglicht te plaatsen in het internationale nieuws.

Op 10 dagen hebben we Pakistan doorkruisd, een slordige 1800km (traject Taftan-Quetta-Sukkur-Multan-Lahore-Wagha). Ons grootse plan om de Karakoram highway en omgeving rond te trekken hebben we uitgesteld. Het staat nog steeds op ons verlanglijstje om t'magnifieke noorden te discoveren. We vliegen later wel eens tot Gilgit om van daaruit de 8000ders te bewonderen.

We genieten nu op en top van de relaxedheid van de Indiers hier in Amritsar. Amritsar is het mekka voor de Sikhs... wordt vervolgd