Strandvakantie in Cambodia

Kep, de resort plaats bij uitstek voor 1970 aan de Cambodiaanse kust is onder Khmer Rouge volledig omgetoverd tot spookstad. Op vandaag heerst er nog steeds een bizarre sfeer. Vele vervallen villas herinneren aan de gruwel, beetje bij beetje komt het toerisme weer op gang.

In de vele vis restaurantjes aan de zee kan je heerlijk crab in groene peper smullen. We gebruiken Kep als uitvalsbasis om de kustlijn richting Vietnam te ontdekken. Langs zoutvelden, enorm kleine bamboo hut vissersdorpjes komen we op een paar zeer charmante coconut tree stranden. Al snel worden we belegerd met de vele kids en vrouwen van de vissersdorpjes. De mannen kijken toe vanop afstand. Wij dachten ons neer te ploffen en een dutje te doen maar met alle pottekijkers lukt dat niet echt. De bewoners zijn heel excited en verrast door onze doortocht en bestuderen ons nauwgezet. Ik neem de moto voor een ritje over het strand. In het mulle zand is het leuk spelen ....desondanks ik de gas goe openhou, voel ik de moto constant links en rechts wegzakken....hihi i love it!!!dit is dikke fun voor grote kids!!!

Nabij Kampot is ons idee om Bokor hill station te bezoeken...Een maand geleden is het Nationaal Park opgekocht door 1 van de rijkste mannen in Cambodia. Hij is van plan wegen aan te leggen, en een dik hotel en casino neer te planten. Het NP zal minimum gedurende 3 jaar gesloten zijn voor de individuele reiziger...heel spijtig...maar so be it. Het gebeurt veel in Cambodia dat dikke businessmannen of politici grond opeigenen van arme boeren zonder al teveel boe of ba.

We settelen ons voor een paar dagen in Sihanoukville. S'avonds wordt het strand omgetoverd tot een groot BBQ feest. Voor geen geld smullen we lekker gegrilde barracuda vis, red snappers, scampies, verse calamar,......heerlijk!!! We lopen er Greg en Dominique tegen het lijf, Aussies, zij inspireren ons voor onze tocht door down-under...we hebben een leuke tijd samen!

Een beetje buiten het centrum van de Cambodiaanse beach stad bij uitstek vinden we nog een paar verlaten stranden. Desondanks de vele sun-block zonnecreme op mijn witte vel, ben ik tegen s'avonds compleet verbrand... de zon is crazy, t'is eerder een soort grill. De volgende dagen smeren we een paar busjes nivea aftersun in mijn rug waardoor de pijn al snel verdwijnt.

In Phnom Penh leveren we de moto weer in en boeken we onze boot naar de grens om daar onze rus, de Minsk op te pikken. Met een fameus oud kraam van een boot geraken we langzaam maar zeker aan de grens. Ebru regelt snel alle paparassen terwijl ik op zoek ga naar de moto....en wonder boven wonder...hij staat er nog, zij het onder een dikke vette laag vuiligheid. Na een 10tal keer stampen komt het fameuse oorverdovende Minsk geluid weer tot stand. Al snel hangt er een lekkere doemp op de customs binnenkoer...die mannen hebben ons hier genoeg gekloot. Het klimaat is hier heel vochtig en warm, we zweten ons te pletter, laden de baggage op en vertrekken met een dikke smile op ons gezicht via Chau Doc naar Ha Tien. Het is super dat de Minsk na een paar weken stilstaan zonder veel moeite er weer zin in heeft.

nieuw speelgoed, onze kado van de vrienden

In Phnom Penh gaan we de zelfde avond nog op jacht naar de moto verhuur mogelijkheden. Al snel is het duidelijk, 2 opties, ofwel een scooter Honda Wave 100cc (saai) ofwel nen Honda XR 250 cc crossmoto. Door de terrible conditie van de wegen is de scooter niet echt een optie (ook nie echt stoer). De crossmoto daarentegen is super.

Op ons afscheidskampvuur vorig jaar in mei hadden we van de vrienden als kado een luxearrangement gekregen in een later te bepalen stad. Aangezien we steeds in luxe reeds rondreizen, hebben ze beslist ons deze crossmoto voor 20 dagen kado te doen. SUPER!

DIKKE MERCI AAN ALLEMAN! We zullen uitgebreid fotokes schieten en verslag uitbrengen van ons avontuur door dit fenomenaal land.

We vergelijken het aanbod en vinden een zaak dat we vertrouwen. Hier sluiten we nen deal om een machien te huren. Gelukkig en voldaan van onze lange dag drinken we een pint op het begin van ons nieuw hoofdstuk.

Cambodia, niet enkel het land van Angkor Wat

Cambodia is het land van Angkor Wat, het land van de verlaten blue lagoon stranden, het land van de Mekong ... dé ideale vakantiebestemming. Maar Cambodia is ook het land van de landmijnen en de vele slachtoffers daarvan, het land van het kindersextoerisme, het land van corruptie en armoede. Nog nooit waren de verschillen tussen arm en rijk zo groot.

Dagelijks werden we hier aangesproken door bedelaars zonder armen, kinderen met 1 been, blinden ... de ontelbare slachtoffers van de landmijnen. En er komen dagelijks slachtoffers bij, want geen mens weet nog precies waar de landmijnen van Pol Pot en de Vietnamezen liggen en het hele gebied ontmijnen kost handenvol geld. Een weggeschopte bal in het veld, een koppige koe die het bos in loopt... het gevaar schuilt in het dagdagelijkse leven. De slachtoffers worden aan hun lot overgelaten. Hier is geen sociale zekerheid.

Ook de straatkinderen zijn een groot probleem. Op Chinees Nieuwjaar zijn we leuk gaan dineren naast het water. 2 lieve straatkids komen bij ons en vragen om geld. Iets daarvoor had Ebru de kinderen zien eten uit de vuilbak. Snel bestellen we een dikke portie van allerlei snacks en inviteren de kids bij ons aan tafel. Ze zijn dolblij, maar na 30 seconden aan tafel kijken ze ons vragend aan ofdat ze al dit lekkers kunnen gaan delen met hun broertjes, zusjes en vriendjes....geen ouders te bespeuren. Op een 10 tal meter van onze tafel zien we 5 kids hun vingers aflikken, het heeft blijkbaar gesmaakt. De kinderen willen vaak zelfs geen geld, ze hebben gewoon honger. Maar niet iedereen geeft snacks. Voor vele kinderen is seks de enige manier om aan geld te geraken. Cambodia is het mekka van de pedofielen. Tja ... 'ze geven natuurlijk iets in ruil'.

Hoe zit het met de 'gewone'Cambodiaanse burger? Tijdens een van onze sunset momenten langs de rivier komen vele kids verbaasd, geinteresseerd kijken. Iets later stapt een man met zijn jonge naakte peuter op ons af. Hij is enorm vriendelijk en grappig en doet zijn uiterste best Engels te praten. Hij is leraar aan de overheidschool in dit dorp en verdient 30 dollar per maand = 1 dollar per dag, dit is de hoeveelheid geld dat bij ons elke dag tussen de kussens van de zetel uit onze broekzakken valt.

34 procent van de bevolking moet zien te overleven met minder dan 1 dollar per dag... .En de rijken? Zij worden effectief rijker. Op elke hoek in Phnom Penn staat de politie klaar om - om het even welke - burger aan te houden. Knipperlicht niet gebruikt, knipperlicht te lang gebruikt .. het is voldoende om een dollar te vragen. Als de politie ons stopt, spreken wij enkel vloeiend Turks en gebaren ons natuurlijk van den domme. Keer op keer laten ze ons geirriteerd doorrijden. En dat zijn maar de kleine visjes.

De haaien rijden hier rond met de nieuwste mercedessen, Jaguars ... en wonen in kasten van huizen die zelfs in Knokke of Waterloo zouden opvallen. Zo schijnt de premier een persoonlijk vermogen te hebben van 1 miljard dollar, maar geld om in elk dorp 1 waterpomp te bouwen, moet van Japan komen....Cambodia is hard en toch hebben we op onze hele reis geen vriendelijkere mensen ontmoet dan de Cambodianen.

met de Minsk naar Cambodia?

Wij zijn op 8 februari Cambodia binnengekomen. Onze bedoeling was om Cambodia te ontdekken met onze Minsk maar enkele custom mannetjes hebben daar anders over beslist. Eenmaal aangekomen aan de grens van Vietnam naar Cambodia langs de Mekong, ging het eerst onverwacht vlot, onze pasporten werden afgestempel en wij richting "border cross checkpost". Deze man bekijkt onze moto niet al te sympatiek en belt iemand op. We wachten efkes en al snel komt een vertaalster aangelopen. Blijkbaar een probleempje om de moto zomaar in Cambodia binnen te rijden...we moeten eerst langs customs passeren.

Bij customs is het zeer druk vandaag, het is de eerste werkdag na het Tet festival en dit moet eens goe gevierd worden met de collegas. Wij groeten de mannen met ons beste "chuc mung man moi", happy nieuwjaar om de sfeer positief te kleuren. Ze vinden dit super en al snel wordt ons een pint aangeboden. We nemen de tijd en proberen de tension te verlagen vooralleer over de moto te beginnen. Onze papieren zijn niet in orde, tis te zeggen de moto is nog steeds ingeschreven op naam van een Vietnamees (kan ook enkel op naam van Vietnamees staan) en zonder officiele toestemming van die man geofficialiseerd door Hanoi customs kunnen we de grens niet over.

Tis de moment om ons zelfgemaakt officieel illegaal document "Permission for export" boven te halen. We zien aan hun blikken dat ze op zoek zijn naar dit soort van document maar ze willen weten wie van customs dit document heeft opgesteld. Ze kunnen niet goe lezen wie de stempel heeft ondertekend. Gedurende 3 u proberen we met veel geduld allerlei pistes om toch onze Minsk over de grens te krijgen...extra fee, service customs fee,.... tot uiteindelijk 100 dollar op tafel....ma tevergeefs het wil nie lukken en het zal vandaag nie lukken....we zijn alletwee pissed en willen wel eens efkes onze opgestapelde frustratie van de laatste uren uitschreeuwen... in de plaats parkeren we onze Minsk achterin bij de customs en sleuren we onze baggage richting Cambodia.

We vertikken het de scootertaxi te nemen en werken onze woede uit door het sleuren van onze zware baggage over een paar kilometers tot het Cambodiaanse immigratie kot.

Eenmaal de Cambodia visa geregeld, krijg ik een speedbootje te pakken dat ons naar Phnom Penh scheurt over de Mekong. De afkoeling op het water doet deugd. Met de taxi rijden we tegen zonsondergang de hoofdstad binnen. Tijdens het uur taxirit missen we ons machien al...we zien aan het landschap dat Cambodia ons veel avontuur te bieden heeft. Dit avontuur zonder moto zien we niet zitten...

Het is nen klotedag geweest. Tijdens onze lunch/dinner komen vele kinderen en volwassen zonder armen en benen aan onze tafel bedelen. Al snel beseffen we nogmaals wat voor verwende kids we zijn en het geluk dat we hebben door beboren te zijn aan onze kant van de planeet. We vergeten op een paar minuten nze klotedag...