Jungle boys

Onze eerste 8u durende busrit van Kathmandu naar Sauraha, het stadje nabij het Chitwan tijger Park, verloopt comfortabelder dan verwacht maar .... een beetje verder.....

is den highway van oost naar west afgesloten... gisterenavond is er blijkbaar iemand verongelukt, sindsdien worden beide richtingen geblokkeerd, 'god weet niet wie' blokkeert de weg en eist 'god weet niet wat', het leger is paraat om elk moment in te grijpen.... wij stappen de kilometers file af op weg naar de vuuraard, op het moment dat we arriveren gaan de stokken ( de meeste Nepalese ordehandhavers hebben bamboestokken als wapen) in de lucht en wordt er heen en weer getrokken.... Ebru!Ebru! kom!kom! lopen!...maakt da ge weg zijt!

Een uur later komt er beweging in de gigantische file en bij valavond bereiken we onze bestemming na 12 ipv 8 u on the road. Dit hoort bij het reizen en geeft ons uitgebreid de tijd te socializen met de locals op onze bus.

Weinig Nepalesen zijn geinteresseerd in hun politiek, degene die dan toch interesse hebben in hun politiek zijn ervan overtuigd dat het arme Nepal een sterk leider nodig heeft en trekken de huidige 'monarchie en democratie' fameus in twijfel. İn tegenstelling tot Belgie slaagt Nepal er wel degelijk in een regering te vormen, al dan niet bestaande uit 7 partijen die het bijna nooit tot een akkoord brengen. Nepal is een land van politieke chaos, kent 72 verschillende bevolkingsgroepen, 70% van de bevolking is analfabeet... het is ook een land van uitzonderlijke natuurlijke pracht en praal met fantastische, zeer behulpzame mensen die hun energie halen uit hun geloof en familie.

Chitwan Nationaal Park staat bekend voor zijn grote populaties İndische Neushoorns en Bengaalse tijgers. İn het ganse park van om en bij de 1000m2, lopen 372 neushoorns en een 100tal tijgers rond in een zeer dense jungle. De portie geluk je aldus nodig hebt om een paar beestjes te zien rondhuppelen is immens groot. Wij besluiten voor 2 dagen de jungle tevoet in te trekken samen met onze 2 jungleboys gewapend met een sterke bamboe-stok...en wie weet wat we te zien krijgen... İn het begin is het wel eventjes wennen aan het idee zomaar naakt (zonder stalen kooi van een jeep rond ons) rond te stappen in den jungle ... maar na 8u stappen en ongeveer 1 wild varken en 2 wilde pauwen te hebben gezien....doet het ons weinig.

Bij een ondergaande zon lopen we dan toch een neushoorn tegen het lijf. Op een 5-tal meter van ons neemt het gigantische beest een avondbad. Het is niet zo exciting dan dat we verwacht hadden om op een paar meter van een rhino te staan. Ook al zijn we al een dag op stap door de wilde jungle, het ontbreekt ons aan 'the wild wild life' feeling. Een safari in Afrika voelt compleet anders aan, het gebeurt daar namelijk voor uw neus ... een horde leeuwen wacht geduldig een kudde antiloppen op aan de waterkant....op een paar dagen tijd kan je 1000den beestjes spotten...

Aangezien het kind in ons ontgoocheld is, bespreken we met onze gids onze missing feeling. Hij stelt voor de volgende dag door de dense jungle ons eigen pad te trekken en langs de rivier door de bufferzone terug te keren naar Sauraha. Het duurt niet lang of we zien een andere rhino, vele krokodillen, hertjes, ... Het is een zeer vermoeiende route omdat er geen paden bestaan maar het is wel bere om verse tijgersporen te kunnen tracken en de nabijheid van de tijger te kunnen ruiken.

Nepal bestaat in het noorden van oost naar west uit een vlakte. Dit maakt het eenvoudiger rond te reizen. De rest van Nepal ligt in de Himalayas en bestaat aldus uit een aards paradijs voor de avontuurlijke trekker.

Om onze verjaardagen te vieren, kiezen we voor een beetje luxe en charme in het Royal park hotel in Sauraha nabij het nationaal park. Elke dag van onze trip is een groot feest....en op deze dagen is het niet anders...we doen alweer ons goesting en huren voor een dagje een brommerken Honda hero, 97cc en gaan op ontdekking door de Taru dorpjes rond het nationaal park. De volle 97cc voelt wel beetje anders aan dan 1100cc, nie beter of slechter... maar anders... meer als een soort bmx met een motortje onderin ingebouwd.

Ook deze motor brengt ons alweer die fantastisch vrijheid, onafhankelijkheid... we gaan op motosafari door het 10.000 meren nationaal park maar krijgen enkel een paar krokodillen en herten te zien. Langs dit park leidt het pad ons door kleine zeer primitieve dorpjes opgetrokken uit leem met vele ons enthousiast toewuivende nepalese wondermooie kids. Onderweg lopen we een 20tal baby olifantjes met hun moeders tegen het lijf. Deze olifanten worden gekweekt in het breeding center en gaan tijdens de dag met hun begeleiders lekker lang gras (150=kg/dag)gaan smullen in het nationale park.

We installeren ons op het strand aan de oevers van de rivier met nen ijskouden Nepali İce en nen Bloody Merry. De zondsondergang over het NP is adembenemend. We smullen steak champion en na een paar pinten en cocktails maken we een evaluatie van wat al gepasseerd is en dromen we weg bij wat nog moet komen.....

LİFE İS BEAUTİFUL!!!!!!!

t' zijn de laatste ....

Ons laatste stukje reizen met de moto door Azie gaat in!

We genieten er op en top van en beseffen elke dag meer hoe DEMAX reizen met de moto is. Na een 5tal maanden wordt reizen met de moto een 'way of life'...het is mega zo onafhankelijk rond te kunnen dolen. Toch vliegt de moto vanuit Nepal terug naar zijn stal. Van Belgie tot Nepal is het eenvoudig met de moto overland te reizen. De moto verder nemen langs ons traject brengt teveel rompslomp met zich mee ... geen overland grens tussen India en Myanmar....nodige dure gids en permits in China...lange afstanden in China, Mongolie en Rusland...

Pokhara naar Kathmandu passeert langs een typisch Newari, bakstenen dorpje, Bandipur. Questie van nie te rap te gaan, genieten we van dit dorpje en proeven we de plaatselijke dalbhat (rijst met patatten curry en dal) .

De weg dat Kathmandu binnenbolt, zit potdicht! vast!, totaal geen beweging in te krijgen. Op z'n moment is de moto schitterend, zelfs ons elegant machien... Op z'n Nepalees wring ik ons door de massa en na een half uurken over, door,links ,rechts te klefferen, rijden we het centrum binnen. Dit centrum is eigenlijk zeer ok, totaal niet zo chaotisch en druk zoals iedereen beweert... ook de lucht pollutie is veel minder dan verwacht. Snel heb ik een andere motorijder te pakken die onze richting uitgaat. Elke keer we namelijk een grote stad binnenrijden, vraag ik de weg aan de motorijders rondom ons totdat we iemand vinden die onze richting uit moet en ons alsdus ons kan voorrijden. Dit is veel veiliger en werkt keer op keer.

In Kathmandu gaan we een ganse dag op zoek naar een geschikt Cargo bedrijfje voor de verschepping. S'avonds kiezen we de beste, betrouwbaarste cargo man uit. Op 8 november zal de moto gepakt worden, de customs formaliteiten geregeld en de moto tenslote verstuurd worden. Maar eerst trekken we er nog een weekje op uit....

Patan, bekend van zijn Malla tijdperk, Durbar Royal Square ligt slechts op 5 km van Kathmandu. In ons familiehoteleken worden we leuk onthaald en vieren we samen met enkele vrienden van de uitbater op het rooftop, uitkijkend op de vallei, het komende Hindu festival. Dit gaat gepaard met het drinken van Nepali wine, allesinds zo noemen ze dat hier... Nepali wine is eigenlijk een zelfgemaakte brandy van 60-70%... echt straffen brol ma t'zijn sympatieke kerels vandaar kappen we een paar glazekes achterover.

In de Kathamdu vallei gaan we mountainbiken met de moto. Vanuit Patan gaan we offroad langs kleine padjes door kleine dorpjes tot de kleurrijke Lele vallei. Deze vallei is gekleurd door geel-orange bloemenvelden... echt prachtig en slecht 35km weg van de hoofdstad. In Baktapur settelen we ons voor 2 dagen om de oude stad te verkennen en van hieruit het SOS kinderdorp te bezoeken.

Ons Bezoek aan SOS kinderdorp in Sano Thimi op 3 november.

160 kids leven hier samen met hun SOS moeders. Het is duidelijk dat SOS bij opstart van een dorp opteerd voor een degelijke infrastructuur. Een dorp is in vergelijking met de omgeving zeer ordelijk en proper,... de kinderen worden van kleinsaf met een gezonde discipline opgevoed. We brengen een dagje door met de kids en de moeders in het dorp en voelen de huiselijke, familiale sfeer aan de lijve... De moeders die we leren kennen zijn echt typische moeder figuurkes, die fanatiek een warm nest creeren voor hun kinderen. De meeste kinderen arriveren bij de moeder al op jonge leeftijd en de moeder-kind relatie is daardoor zeer hecht. Met onze moto, chocolattekes en ballonnekes maken we onszelf populair bij de kids....Eind november wordt de eindrekening gemaakt van onze inzamelactie ten voordele van dit SOS kinderdorp.....dus als de storting nog nie gebeurd is... t'is de moment!!! ...

in Azie.

Vandaag verschepen we de moto. Het duurt op zijn Nepalees eVanuit Baktapur mountainbiken we verder met den beamer via Dulhikel naar Nagarkot. De wegen zijn spectaculair en we rijden een paar keer fameus mis...dit brengt ons op nog mooiere niet bestaande padjes .... ma via een droge rivierbedding proberen we terug op onze route te geraken....met veel leuk sukkelen en met de hulp van de locals geraken we terug een beetje op route. De wegen bestaan uit een opeenvolging van scherpe rotsen, massas zand, heel soms een stukje oud asfalt,... de hellingen langs de rijstterrassen zijn mega stijl en onze 1100cc komt op die momenten echt van pas...heel af en toe moet ons Ebru wel efkes afstappen want een stijle helling met veel bubbels is crazy met 2 op de bike + baggage. Dit pad is leuk entertainment en we genieten zo aldus extra van onze laatste kilometers en dagje om de moto in zijn box in te pakken, voorwiel eraf , tank leeg, batterij ontkoppelen... Ons packing bedrijfje heeft dit duidelijk nog nooit gedaan vandaar doen we eigenlijk alles zelf questie van zeker te zijn dat het goed gedaan is. Gelukkig helpt Craig, een australische motard ons om alles zo degelijk mogelijk stevig in te pakken.

Emotioneel afscheid van een machien, zeg maar nen reiscompagnon.... maar kop op...geen getreur ...er worden al vollop ambitieuse plannen gemaakt voor ons vervolg...

Ons verhaal gaat verder via Thailand, Cambodja, Laos, China, Mongolie en uiteindelijk Rusland per kajak, tuktuk trein, bus, fiets, mobillete, schoen, moto,.... maar nu zijn we toe aan een welverdiende vakantie.

Op 20 november vliegen we naar Istanbul om daar samen met onze families wat quality time door te brengen.... we staan te springen onze eerste voetbalmatch te spelen met onze Sammie!!! Een feestje te bouwen in een disco aan de Bosporus met Babsie, Geert, Aysa, Burcu en Hakan!!! Rond te dollen met de moeders langs den Ayasofia, Topkapi en een goei waterpijp te smoren !!!

Dit weekend is het Newali festival, een Hindu festiviteit dat gepaard gaat met veel bloemekes, veel bommekes, kaarskes, zingende kids, veel Hindu rituelen ter ere van het huis, de zaak, de hond, de karma,.....noem maar op ter ere van wat ...er is zeker een ritueel. Kathmandu leeft dit weekend, is prachtig versiert en er heerst een zeer uitgelaten sfeer. Wij laten het tot ons komen en genieten van alles rondom ons.

Annapurna circuit trek

Onze trekkingroute start van Besishar (841m) en gaat langs Ngadi, Jagat(1300m), Dharopani (1900m), Chame (2710m), Upper Pisang (3310), Braga (3400m), Ice lake (4600m), Yak Kharka (4107m), Thorung Phedi (4550m), Thorung La pass (5416m), Muktinath (3800m), Kagbeni (2766m), Marpha (2598m) tot Jomsom. De Annapurna circuit trek is zeer populair en het is blijkbaar eenvoudig slaapplaats en eten te vinden onderweg.

S'morgens ontmoeten we onze porter, Deep en stappen we voor een 5u avontuurlijke rit op onze TATA tourist bus. Na deze rit zijn we ervan overtuigd dat reizen met openbaar vervoer nog meer onverantwoord is dan reizen met onzen eigen beamer. Van Besishar tot Bhulbule nemen we een andere bus. Het traject dat deze bus neemt is volledig 'insane' voor jeeps en motos, laat staan voor een tot de nok geladen bus met 60 man in,30 man op en veel baggage.... we houden vol en zijn dolblij als dit gevaarlijk bustochtje achter de rug is.

Vanaf Bhulbule tot Jomson is het stappen geblazen. De komende 150km is er geen sprake van gemotoriseerd vervoer en wordt alles per muilezel of per mens getransporteerd. Na lang aandringen ben ik erin geslaagd Ebru te overtuigen toch een porter te nemen. Ik ben op zich al geen groot sportman en heb weinig zin om deze tocht te ondernemen met een extra last van 20kg op mijn rug. Deep is onze porter ... hij is een sympathieke kerel met een aanstekelijke lach, mollig, zelf wees maar vader van 4 kinderen. Op elk moment is het een plezier met hem rond te dollen, hij is er namelijk als we hem nodig hebben en op de andere momenten is hij onzichtbaar.
Ons pad vol muilezelstront brengt ons langs mega sceneries van watervallen, rijstvelden, pictoresque dorpjes, het leven zoals het is in de middle of nowhere, weides vol yaks.....

Door de afwisseling van de omgeving gaat het stappen ons heel goed af en hebben we elke dag zin in meer. De 3de dag is een echte klotedag. Desondanks de regen s'morgens trekken we er toch op uit in de hoop dat het enkel kan beteren. Just niks van, de godganse dag giet het non-stop bakken. Koppig als we zijn, blijven we doorstappen precies dat er geen wolkje aan de lucht is. We zijn oh zo happy als we arriveren in Chame en ons kunnen opwarmen rond de geimproviseerde kolenpottekes. Nen goeie slok Indian whysky doet deugd om ook ons inwendige terug wat op temperatuur te krijgen...

De volgende dagen mogen we van veel geluk spreken en bestaan enkel uit veel zon en veel manneschijn, veel sterrekes, veel zonnecreme,...

AMS, hoogteziekte is een raar beestje. We doen er alles aan om er zo weinig mogelijk last van te hebben.... 4-5 liter water/dag slurpen, ademhaling goed onder controle houden, geen sex en alcohol boven de 3000m bij het stijgen, nie forceren bij stappen ....Desondanks de vele preventie in de buurt, zijn er elk jaar een paar porters en jonge mensen die aan de hoogteziekte bezwijken.

De dag dat wij de pass oversteken (5416m), komt een jonge francaise van 21 om het leven door AMS. Het wordt je wel verteld dat dit gebeurd maar het is toch wel efkes fameus schrikken als het zo dichtbij u voorvalt.

Ebru is een echte klassebak berggeit. Op geen moment kan ik haar bijhouden als we klimmen. Bij het afdalen is ze iets midder hero en kan ik de wet van de gravity ten volle uitspelen.

Het oversteken van de pass nadert. Morgen vertrekken we om 6u langs een zigzag padje loodrecht voor 800m naar boven. Het is de bedoeling voor 11u de pass over te steken, nadien komt er namelijk een fameus sterke ijskoude wind opsteken die we kost wat kost willen vermijden. Op de pass warmen we efkes op in een theehuisje, nemen een paar fotokes, en spurten we naar beneden, vanavond slapen we namelijk 1500m lager. 800m klimmen is vermoeiend maar 1500 loodrecht naar beneden afdalen is ook geen lachertje.

We genieten na van onze mega prestatie met wat pinten... de komende dagen zijn er wel nog wa kilometers af te leggen maar grotendeels naar beneden. Vanuit Jomsom nemen we een 20 min vlucht langs de Annapurna range naar Pokhara. Deze vlucht is heel spectaculair en levert mega beelden op. Het is leuk een stukje van deze streek vanuit de lucht te kunnen bewonderen... ziet er allemaal nog zoveel beter uit...

Voor vertrek hadden we de moto volledig ingepakt in plastiek in ons guesthouse gestald. Bij onze terugkomst is het eerste wat doen...het uitpakken en proberen aan de praat te krijgen van ons machien......SHIT!!!!!!!!!!!! hij doet het niet!!!!

Vervolgens efkes ons gezond verstand proberen te gebruiken...

Batterie ok? ok,

naft? aanwezig,

lucht? aanwezig,

een vonksken? aan het geluid te horen waarschijnlijk nie aanwezig

Ondertussen heeft onze panne reeds veel bekijk opgeleverd en questie van er professional uit te zien, moet ik heel spontaan iets ondernemen. Waarom eens niet de bougies veranderen, ik heb er toch nieuwe mee en de oude gaan al 15.000km mee... Zeer elegant en met een mega zwier installeer ik de nieuwe.... je raadt het nooit... BRRRRRRRRR, BRRRRRRRRRRRRR

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR,BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR,

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

BROOOOOOOOOOOOOOOOOEEM!!!! HIJ DOET HET WEER!!!!

Ebru en ik zijn in onze nopjes en hebben zin in het vervolg van ons verhaal, dit keer alweer met ons beamertje.

Maandag 29 october vertrekken we richting Kathmandu ....

Nepal zonder petrol

De grens van India met Nepal is niet meer dan een paar hutjes, vrij verkeer van Indiers, buffalos en Pakistanen naar en van Nepal. Nepal op de weg is zeer gelijkaardig aan India, enkel is het veel rustiger, veel minder volk, verkeer en vanalles anders op straat, aangenaam cruisen aldus. West Terai, de zuidelijke provincie bestaat hoofdzakelijk uit vlakte.

We rijden van het grensstadje Mahendranagar naar Butwal en van daaruit naar Pokhara, de uitvalsbasis voor onze Annapurna trekking. De Maoisten zijn normaal zeer actief in deze provincie vandaar er op deze route vele controleposten zijn. Vorige week is er op deze weg een camion chauffeur om het leven gekomen tijdens een actie van de Maoisten. Uit solidariteit blokkeren truck chauffeurs reeds een paar dagen de Mahindra highway. Mits een klapken te doen laten de triest, woede chauffeurs ons toeristen toch passeren.

We leren een opmerkelijk Nepalees fenomeen kennen. Iedere groep studenten, vereniging, ...die maar enigsinds geld wil inzamelen voor een studiereis, een plaatselijk festival,... spant een koord over de highway en stopt al het verkeer. Ze verplichten iedereen een kleine donatie te geven. Wij willen dit gedrag alles behalve aanmoedigen en geraken meestal door met een drogreden.

De politieke situatie in Nepal is ver van stabiel en de rol van de koning wordt meer dan ooit in twijfel gebracht. Op het moment dat wij Nepal binnenrijden is het vrij rustig maar ...vorige maand was er een benzine probleem....benzine is niet zo onbelangrijk voor ons!

Nepal is voor vele produkten alsook voor benzine volledig afhankelijk van India. Reeds jaren is Nepal een slechte betaler en wordt de toevoerkraan vanuit India met zijn momenten gehalveerd questie van de druk wat op te drijven. Op die momenten is er in de steden bijna geen benzine te verkrijgen en ben je als toerist op rondreis natuurlijk wel geduveld. Wij spelen op zeker en sturen vooralleer we Nepal binnenrijden 20 kg van onze baggage naar Delhi, questie dat we op die plaats extra benzine kunnen steken en deze in Nepal binnensmokkelen... op die manier hebben we z'n autonomie van een 800km...wat wel voldoende moet zijn.

In Pokhara verwennen we ons nog eens goed op nen steak-frit met mayonaise, lasagna en wa pinten en brengen we alles in de gereedheid om 14 dagen te gaan trekken rond de Annapurna range.