Welkom in het land van TATA!

Op 16 augustus verlaten we vroeg op de dag Amritsar en bollen we richting de grens met India. Deze grensovergang staat bekend voor zijn dagelijkse, met veel show sluitings ceremonie. Rond de grenspoort tussen Pakistan en India zijn langs beide kanten tribunes neergepland. Dagelijks lokt dit een massa locaal volk om de ceremonie te bekijken. Wij bekijken de show vanop de Indische tribunes. Het bestaat vooral uit veel geroep, spastisch met de voeten getrappel van de soldaten, vlaggengezwaai, geroep 'HINDISTAN', .... Het belangrijkste stuk is het gelijktijdig neerhalen van de vlaggen. Het is onvoorstelbaar dat de Indische vlag een seconde vroeger zou beneden zijn dan de Pakistaanse of omgekeerd..

In Amritsar hebben onze darmen het zwaar te verduren. Geen flauw idee wat het ons alweer gelapt heeft... maar met een paar darmversterkers en een motiliumken wordt de overlast beperkt.

Amritsar, de stad rond de gouden tempel is een klein stadje dat massas Sikh pelgrims lokt, zeg maar het mekka van de Sikhs. Het Sikhisme is in de 16e eeuw pas ontstaan in noord India door het combineren van de elementen uit het hindoeïsme en de islam. Een mannelijke sikh is te herkennen aan een tulband op zijn kop. Omdat hij zijn hoofdhaar niet mag afknippen, wordt het haar met deze tulband bijeengehouden. Bij onze bezoeken rond de tempel werden wij meermaals benaderd door jonge en oudere Sikhs. Desondanks dat zij intens aan het bidden zijn, vinden ze het fantastisch een babbelken te slaan over Janpietpol. Ebru trekt vooral jonge kindjes aan die in hun beste eigenlijk goed engels een vragenronde op haar afvuren. Het is zeer schattig hoe de kindje gefascineerd aan Ebrus lippen hangen.

Onze route gaat verder noordelijk langs Dharamsala, het toevluchtsoord van de Dalai Lama en vele Tibetanen. Het ligt op ongeveer 1700 meter hoogte aan de rand van de Himalaya. De meeste mensen zijn hier Tibetanen en monniken. Ze zijn te voet gevlucht uit Tibet over de Himalaya en vinden hier rust. Het bezoek aan het museum over Tibet, heeft ons geraakt. De getuigenissen van de Tibetanen die gevlucht zijn naar India zijn confronterend. Ons plan om vanuit Katmandu door Tibet te reizen wordt waarschijnlijk gecanceld. In het noorden van India, in de provincie Ladakh dat grenst aan het vroegere Tibet leven vele Tibetanen ...

Op weg naar Daramsalam ervaren we aan den lijve wat mansoon juist is. Ik dacht dat we in Belgie enigsinds een idee hadden van wat veel regen is... just niks van! Gedurende 2 dagen giet het bakken, vaten, camions... de wegen worden getransformeerd in rivieren, de rivieren worden omgetoverd in woeste, kolkende stromen. Door de hevige regen is er onderweg een brug ingestord en rijden we samen met een duo Indiers op de scooter om. Dit brengt ons langs kleine overspoelde zandwegjes toch op onze bestemming. In begin voelt regen nat aan, maar eenmaal je kletsnat zijt, doet het je niks meer.

Wie India zegt, zegt TATA. Staal, ottos, camions, bussen, telecom,.... noem het maar op, alles draagt het merk TATA en behoort alsdus toe aan mister TATA.

In Manali bereiden we ons voor op onze tocht door de Himalaya. De 500 km weg van Manali naar Leh staat bekend als de hoogst (of 2de) bereidbare weg en een van de meest adembenemende routes in de wereld. De weg is rotslecht en gaat over een paar passen boven de 5000 meter. Allerlei parts van onze moto zijn fameus verroest, we beslissen van deze een beschermlaagje red oxide te geven vooralleer verder te trekken. We demonteren de stukken en richten ons balcon met zicht op de vallei in als atelier.

' 2 belgen vermist in Iran'

Voor alle duidelijk!!! Ebru en ik zijn veilig en wel in Amritsar, Noord-India.

Stefaan en Carla zijn ontvoerd ten zuide van Bam, richting Zahedan. Een week voordien hebben wij dit traject doorkruist in companie met andere voertuigen. Op dit smokkeltraject is zeer weinig verkeer. Er rijden wel continu fel blauwe typische Iraanse Saiba pick-ups op en af vol met gesmokkelde naft. Wij blijven op deze baan continue samen in groep en stoppen enkel voor naft en water. Onderweg is er niets speciaals dat ons opvalt en dat het onveilig maakt. We arriveren zonder problemen in het grensstadje Miyaneh.

Al snel hebben we tijdens onze doortocht door Pakistan beslist, asap door te steken naar India. De situatie is hier gespannen. De regering gaat namelijk openlijk de strijd aan tegen terrorisme en arresteert iedereen die maar iets te maken heeft met de Taliban. Nadat het leger de militanten in de rode moskee in Islamabad heeft aangevallen, is de situatie in Pakistan nog meer stressed. Als overlander met opvallende moto worden wij geen moment gerust gelaten door de politie. Ze vrezen namelijk voor een aanval op toeristen. Het zou een eenvoudige manier zijn voor de extremisten, Pakistan in een negatief daglicht te plaatsen in het internationale nieuws.

Op 10 dagen hebben we Pakistan doorkruisd, een slordige 1800km (traject Taftan-Quetta-Sukkur-Multan-Lahore-Wagha). Ons grootse plan om de Karakoram highway en omgeving rond te trekken hebben we uitgesteld. Het staat nog steeds op ons verlanglijstje om t'magnifieke noorden te discoveren. We vliegen later wel eens tot Gilgit om van daaruit de 8000ders te bewonderen.

We genieten nu op en top van de relaxedheid van de Indiers hier in Amritsar. Amritsar is het mekka voor de Sikhs... wordt vervolgd

Escorte door Pakistan

In Bam, onze laatste stopplaats in Iran lopen we 3 nederlanders tegen het lijf. Bert, Ton en Mirjam reizen iets sneller en willen in 4 weken met hun Ford Transit camionnetje in New Delhi geraken. We beslissen het 'risicovolle' gebied door Pakistan tot Quetta samen te reizen.

Het stadje Bam is een triestig verhaal. Op een vroege ochtend in 2003 slaat het lot toe en treft een aardbeving de stad. 25000 mensen,1/3 van de inwoners overleven de schok niet, een ander derde is gewond, een ander derde is moeder,vrouwlief, vader, broer ... en/of zus verloren en sterk getraumatiseerd...

Voordien was Arg-e-Bam, 1 van de grootste toeristische attracties van Iran omwille van zijn citadel en zijn oude stad die hoofdzakelijk opgetrokken waren uit klei en leem. Unesco probeert te redden wat er te redden valt ... maar op vandaag, 4 jaar na de aardbeving is er nog maar weinig gebeurd. De moderne stad is een grote construction area. Alle wegen liggen volledig open, geen enkel huis staat reeds recht, de plaatselijke middenstand heeft zijn winkels opgetrokken in over-zee containers, de bazaar is een groot container park. Kort na de aardbeving was er massaal veel financiele hulp beloofd maar deze is nooit gearriveerd. Mensen zijn nog steeds zeer diep droevig en missen de energie om hun stad verder op te bouwen...

We zijn heel blij en meer relaxed doordat we samen met de nederlanders de komende dagen kunnen reizen. De zone waar we door moeten, aan de grens tussen de provincies Kerman en Sistan-Baloechistan, geldt als onveilig omdat er veel bandieten en drugssmokkelaars actief zijn. Het gebied ligt op een kruispunt van drugsroutes uit Afghanistan en Pakistan.

We vertrekken vroeg op pad uit Bam. Hier in het Zuid-westen van Iran wordt het moeilijker om aan legale, goedkope benzine te geraken. Duizenden liters worden dagelijks naar Pakistan gesmokkeld waar het voor 10X de prijs verkocht wordt... Meestal slagen we er toch in na een 30-tal minuten met een volle tank goedkope naft weg te rijden.

Na een lange dag rijden arriveren we in Miyaneh, het Iraanse grensstadje. Onderweg hebben we enkel de nodige tankstops gemaakt om problemen te vermijden. Bij valavond, kunnen we nog net de Iraanse grenspost binnenrijden. Binnen de omwalling van de grenspost is het veilig en verblijven we in een hoteleken. We leggen onze laatste roepies samen en kunnen nog net slapen, eten en wat water aftrochelen.

Om 8u, Iraanse tijd, 9u30, Pakistaanse tijd regelen we alle formaliteiten en een uur later zijn we klaar om onze weg te vervolgen....De nederlanders hebben geen carnet (customs papier voor tijdelijke import wagen), en mogen aldus niet verder. De weg van Taftan naar Quetta loopt op 25 km afstand parallell met de Afghaanse grens en het is aangeraden deze oversteek in convoy te ondernemen. We zijn dus sollidair met de nederlanders en drinken menig kop thee in het custom bureeltje.

Om 16u krijgen ze de toestemming te vertrekken op voorwaarde dat ze een kerel van de customs meenemen tot aan de grens met India. Er zit niks anders op en we vertrekken voor 300km richting Dalbandin (klinkt als een bandietendorpje en dat is het ook!). Onderweg is de weg in het algemeen goed, sommige stukken zijn door de mansoon volledig weggespoeld maar dat levert nog enig leuk offroad traject op. Den donker valt en de wind waait hard waardoor er zich zandduinen vormen op de weg... opletten geblazen... Gearriveerd in Dalbandin worden we rechtstreeks naar het politie bureel geescorteerd. We parkeren ons op de binnenkoer en rollen onze slaapzakken uit op het dakterras.

Bij zonsopgang rijden we verder naar Quetta. De weg door de woestijn van Dalbandin tot Quetta is oerslecht, vol wegverzakkingen, wegenwerken, ... gelukkig kunnen we een stuk van onze baggage kwijt in de camionette waardoor de moto toch wel een pak wenbaarder is. Ergens midden op onze route drinken we een kopje thee maar onze politie-escorte is zeer nerveus en wil dat we asap verder trekken. Achteraf blijkt dat we slechts op een paar km van de Afghan grens zitten.. het is een lange, vermoeiende dag maarAangekomen in Quetta checken we snel in in het Bloomstar hotel. Een basic hotel met een zeer aangename binnentuin. We kunnen een paar Pakistaanse pinten bemachtigen en bekomen samen van onze dag. Het is heerlijk vertoeven in de frisse grasgroene tuin. In Baluchistan is bier bij wet verboden maar kan je her en der in bepaalde hotels wel een pint vinden.

De volgende dag blijven we in Quetta wisselen we geld en verkennen we de stad. We zijn niet echt op ons gemak door alle nerveuse politie aandacht van de laatste dagen en relaxen verder in onzen hof. S'nachts om 4u worden we vanuit ons hotel geescorteerd uit de stad richting Multan.

Vanuit Quetta zijn er 2 wegen richting Multan. De eerste optie ligt noordelijk, gaat door de bergen, is zachter van klimaat, ongeveer 600km, een slechte weg zonder faciliteiten en trekt door het gebied van allerlei tribes. De andere weg is zuidelijk, vlak, snikheet, heel vochtig klimaat, een vrij goede weg met veel faciliteiten, 900km en veilig. De noordelijke route is gegarandeerd prachtig en een waar avontuur om door te trekken. Wij kiezen voor de veilige weg.

Het eerste stuk gaat door de bergen en door het vroege uur is het nog niet te warm... maar beetje bij beetje wordt de lucht vochtiger en is het puffen... en ik dat dacht dat Tarsus (hometown van Ebru) heet was. Smeltend bollen we tot Sukkur, midden in de vruchtbare Indus-laagvlakte, slechts 400km noordelijk van de Arabische zee.

We worden nog steeds ganse dagen geescorteerd en vinden dat maar niks. De flikken zijn wel heel sympatiek maar t'is klote om continu achtervolgd te worden. In sommige districten stuurden ze 2 politieagenten mee op een mobilette als patrouille. Nadat ik tweemaal deze mobilette achter ons gelaten had, beslistten ze vanuit Lahore om toch jeeps met ons mee te sturen.

We zijn nu reeds een paar dagen in Lahore. In het internet cafe was Ebru op zoek naar ons laatste artikel in de Gentenaar, wanneer ze plots leest "2 belgen vermist in Zuid-west Iran". Dit was wel even schrikken aangezien wij zonet door dit gebied getrokken waren. Snel heb ik thuis op de hoogte gebracht dat we reeds in west-Pakistan gearriveerd waren en dat wij aldus safe zijn. Desondanks dit bericht is er blijkbaar toch enige onrust ontstaan aan het thuisfront, wat wel zeer goed te verstaan is...

Een paar dagen voordat we de grens met Pakistan wouden oversteken (begin augustus) , zijn we op zoek gegaan naar andere reizigers die dezelfde richting willen uitgaan. Zo hebben we via via Stefaan en Carla leren kennen. We hadden het idee samen dit riskante stuk door te reizen maar zij zouden pas rond 10 augustus de grens naderen. Dit kwam slecht uit met ons plan en wij beslistten alleen door te trekken ... aan Arg-e-Bam liepen we dan Ton, Bert en Mirjam tegen het lijf...

14 augustus is "Independence day" in Pakistan. Een dag om ons zeer low profile te houden en aldus geen grote menigtes op te zoeken. We besluiten het Lahore Fort, de Badshahi moskee en het oude stadscentrum te bezoeken. De stad lijkt te slapen, het is extreem rustig op straat...tot we met onze ritcha aan het Fort arriveren...massas volk op straat...zoals de gentse feesten op een zomerse 20ste juli avond met dit verschil dat iedereen geinteresseerd is in ons. Iedereen wil een hand, een foto... we ontsnappen naar het Iqbal park aan de overkant van de weg maar daar is het t'zelfde lieken... 10 minuten later springen we in ritcha en trekken naar onze verfrissende hotel room... het wordt een dagje van schrijven, lezen, filmke kijken,...een relax dagje!

Uw feedback!

Wij kunnen zien dat onze website massaal bezocht wordt. Mercikes daarvoor!! Onder elk bericht, foto is het mogelijk op 'Reactie' te klikken en een korte feedback te geven. Op die manier kan je eenvoudig onze schrijffouten verbeteren,...ons verder inspireren....
We begrijpen wel dat sommigen onder ons moeten werken, gelukkig maar want het is vooral tijdens de werkuren dat de meesten naar onze website surfen.

Kisses, Selam, Greets van Tom en Ebru!!!!!

Iran, vroeger en nu

Bij het horen van het woord geschiedenis gaat er nog steeds een koude rilling door mijn lijf. Namelijk tijdens mijn collegetijd bij de jesuwieten van Aalst had menig geschiedenisleraar het slecht op met mij en ik met hen. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik mij tijdens de zomervakantie mocht verdiepen in een of ander prehistorisch Paleolitisch onderwerp. Ik heb het overleefd en ben nu meer dan ooit geinteresseerd in wat ons vooraf ging. Hieronder een paar Iran facts voor degene die het hoofdstuk Perzie geskipt hebben. Hope you like it!

- Iran telt op vandaag 70 miljoen inwoners. 90% van de moslims in Iran zijn sjiieten, de andere 10% zijn soennieten. Wereldwijd is 80% van de moslims soenniet. Beide moslimgroepen zijn de volgelingen van de profeet Mohammed maar de sjiieten geloven dat zijn directe opvolger Imam Ali, de neef van Mohammed is. Daarentegen geloven de Soennieten dat de opvolger de kalief is, de pope van de moslims. Een belangrijk verschil tussen deze stromingen is de plaats van de imam. Deze islamitische geestelijke is binnen het soennisme min of meer de voorganger van de vrijdagse gebedsdienst in de moskee, maar binnen het sjiisme is zijn rol en zijn geestelijke gezag veel groter. Hij wordt geacht de gelovigen krachtig te leiden in hun strijd voor de islam en wordt gezien als spreekbuis zowel op godsdienstig als sociaal en politiek vlak.

- De geschiedenis van Iran in t’zeer kort

Alexander De Grote kon het hem niet laten en bereidde zijn Macedonie uit met het Perzische rijk. Daarna werd Iran vervolgens ingepalmd door de Arabieren, de Turkse Seljuks (voorganger van de Ottomans) en de Mongolen. In de 15de eeuw verenigde de dynastie van de Safawiden Iran. Zij voerden o.a. reeds het sjiisme als staatsgodsdienst in. Vele monumenten, squares, moskeen, paleizen vanuit deze dynastie fleuren op vandaag nog de Iraanse steden op. Wij hebben er mega van genoten in Esfahan, Tabriz en Qazvin deze highlights af te dollen. Op deze tocht was het genieten van een theetje, een local talk, een middagdutje in een parksken,...

De vorige eeuw was de Pahlavi dynastie aan de macht. De Shah, de koning van deze dynastie regeerde gelijk een dictator en het Iraanse volk werd aldus onderdrukt. Met hoop op een betere tijd brak de Iraanse Revolutie uit in 1979. De opstand van geestelijken, intelectuelen, middenstanders,... bracht de Shah ten val. De conservatieve Islamitische partij kwam aan de macht en gaf al de macht aan 1 persoon nml de Ayatollah Khomeini. De ayatollah is een hoge geestelijke Sjiietische titel voor een kenner van de Islam.

- Iran is sinds de Iraanse Revolutie een Islamitische Republiek. Het heeft een unieke staatsstructuur, die in geen enkel ander land voorkomt. De staatstructuur is afgeleid van het sjiisme. In deze staat moet de hoogste geestelijke alle wetsvoorstellen goedkeuren. Alle voorstellen die maar enigsinds tegenstrijdig zijn met de Koran halen het aldus niet.

Iraanse weetjes

-In de Islamitische staat Iran, Perzie zijn vrouwen zoals iedereen wel weet bij wet verplicht een hoofddoek en een tunik te dragen. De hoofddoeken komen voor in allerlei kleuren dus niet enkel in het zwart. Sommige vrouwen verstoppen zich volledig onder dit doek, andere vrouwen bedekken enkel het achterste gedeelte van hun haar, questie van in orde te zijn voor de wet. Geen hoofddoek dragen is dus strafbaar en sociaal niet aanvaard. Een tunik is een lange T-shirt dat de heupen en de kont bedekt. De mooie frisse karo rokjes van de ‘dams’ (dames van Maria) komen hier spijtig genoeg niet voor. Ebru had in Tarsus haar Iran tenu gekocht, een zwart hoofddoek en een zeer ouderwetse tunik. Eenmaal in Iran bleek dat het zwarte hoofddoek werd gedragen door de extreme supporters van het huidige regime. Ondertussen heeft Ebru er een 2de kleurijke tenu bij. Op de moto draagt ze nog steeds haar oude tenu, deze is namelijk zwart en blijft daardoor lang proper (lees: vuil maar zichtbaar proper).

- Een Iraanse trouwfeest gaat door in 2 aparte zalen. Een zaal waar de mannen uit hun dak gaan, een andere zaal waar de vrouwen hun dansken kunnen placeren.

- In de moskee bidden mannen en vrouwen apart. Bij het bidden worden namelijk allerlei buigingen gemaakt. Om te vermijden dat mannen afgeleid worden tijdens hun gebed door een vrouw voor hen die sensuele bewegingen maakt in haar chador, hebben ze maar besloten overal 2 aparte gebedruimtes te voorzien

- De moslims bidden normaal 5X per dag. Questie dat er toch nog iets anders gedaan wordt, is dat hier in praktijk slechts 3X. Het bidden gebeurd in een mesjit, moskee of gewoonweg wherever je bent op het moment dat je moet bidden. Het is belangrijk vooraf uw gezicht en uw voeten te wassen maar het doet er totaal niet toe hoe vuil je kleren zijn.

- 10.000 Rial=1000Tuman=1Humein, deze 3 begrippen worden door elkaar gebruikt zonder te vermelden welk ze wanneer gebruiken. Dit is wel even wennen, en maakt het eenvoudig ons in t’zak te zetten.

- In de meeste steden wordt er siesta gehouden tussen 12u en 16u. Dit is niet officieel maar het straatleven valt ongeveer volledig stil op de middag, ook in de bazaar liggen de meeste eigenaars op een tapijtje in het midden van hun winkel te putten. De perfecte moment voor ons om een stad in of uit te rijden is s’ochends vroeg voor 7u of tijdens dit siesta moment.

- Een enkele busrit kost 250 Rial/persoon =0.02 euro. Op de bus zitten vrouwen achteraan, mannen vooraan.

- Iedereen met een gewone auto heeft krediet om 3liter/dag=100lt/maand benzine te tanken aan 1000Rial/lt=1/12 euro. Indien ze meer benzine willen, betalen ze 5000Rial/lt=1/2 euro. Dit is voor ons nog spotgoedkoop maar voor een Iranier is dit onbetaalbaar. Een shared taxirit in een stad van ongeveer 15-20 minuten kost 4000Rial=1/3euro

Iraanse petrol

Op 10 juli nemen we heel vlot de grensovergang van Turkije naar Iran in Bazargan. Het is vrijdag, Iraanse zondag en vandaar zijn we de enige niet camion die de grens oversteken. Zonder enige logica worden we van bureeltje naar bureeltje geleid en brengen we alle papieren in orde. Ebru zet voor het eerst haar hoofddoek op vooralleer we een stap op Iraans grondgebied zetten. Het is wel duidelijk dat het enerzijds emotioneel is voor haar Turkije te verlaten en anderzijds dat ze geen goesting heeft om dat hoofddoek aan te doen. Iedereen zowel aan Turkse als Iraanse kant is heel behulpzaam.

Boven de grens met Iran hangt een grote afbeelding van de 2 ayatollahs met zeer strenge blik. Niet echt het welcome gevoel als je een land binnenkomt maar we laten het niet aan ons hart komen...

We rijden vandaag direct door tot Tabriz. De eerste stad die we aandoen om een beetje te klimatiseren in de brede zin van het woord. Onderweg moeten we tanken in Maku. Dit blijkt niet evident aangezien we geen "card" hebben...

Sinds 2 weken kan je in Iran enkel tanken als een speciale tankkaart hebt. Met deze kaart wil de regering de consumptie van benzine reduceren. Ieder voertuig krijgt het recht om 600l/6maand te tanken. De hoofdinkomst van Iran komt van ruwe olie, maar 40% van de benzine moet geimporteerd worden doordat er onvoldoende olie-raffinaderijen zijn. Benzine wordt aan 0.08 euro/liter aan de pomp verkocht en Iraniers zijn dit reeds lang gewend, zij aanzien deze goedkope benzine als een van hun basisrechten. De regering legt jaarlijks massas geld bij.... en wil dit drastisch reduceren in de toekomst. Het kaartsysteem is 14 dagen geleden ingegaan daardoor heeft iedereen op dit moment nog genoeg krediet. Ze hopen dat de regering nog extra krediet zal bijgeven.

Onze eerste tankbeurt in Maku hebben ze ons goe liggen gehad en hebben we meer dan 10X de normale prijs betaald. Wij hebben nog altijd geen kaart maar kunnen tot nu toe eenvoudig een sympatikeling vinden die ons zijn kaart leent voor 10liter, daarmee kunnen we alweer 200km verder. Binnen een paar weken, maanden als de meeste mensen hun krediet ten einde is, vrees ik dat benzine een zwarte markt artikel wordt... het protest zal groter worden... Het openbaar vervoer in Iran is zeer pover. Mensen verplaatsen zich hoofdzakelijk met eigen wagen of met een shared taxi....daardoor heeft de benzine rantsoenering effect op zeer veel mensen...wordt vervolgd...

Onze route gaat van noord-west naar Zuid-oost Iran en passeert volgende steden: Bazargan-Maku-Tabriz-Zanjan-Qazvin-Tehran-Kashan-Esfahan-Yazd-Kerman-Bam-Zahedan. Na 5 dagen Iran is het wel duidelijk, Iraniers hebben geen flauw benul van autorijden. Het is echt de grootste chaos ever op straat...gelukkig is onze moto de grootste attractie van de dag en laat iedereen ons vrij vlot passeren omdat ze de moto willen zien en fotograferen. Toch laten we in de steden de moto op stal staan en nemen we safaris (shared taxis) of dolen we te voet rond.

Heel sympathiek volk die Iraniers, het is voor ons westering zelfs bijna beschamend hoe gastvrij ze hier zijn: kopje thee? aub, kom bij ons thuis eten?! Bedankt om ons land te bezoeken! ... Communiceren is leuk aangezien wij geen jotta farsisch kennen en zij geen woord engels spreken, lezen is boeiend aangezien wij geen letter arabisch kennen...we amuseren ons en ons boekje 'point it' komt van pas.

Het heeft ons enkele dagen en kilos gekost voordat we enigsinds een beetje gewend waren aan de Iraanse keuken. Hoog gastronomisch is deze zeker niet te noemen, vele gerechten bestaan uit een hutsepotje van vanalles. Ik probeer alles wel eens uit maar mijn buikje rond eten, is er de eerste dagen niet van gekomen.

We zijn nu gestrand in Kashan, een middelgroot stadje in het midden van de Iraanse woestijn tussen Tehran en Esfahan. Gisteren was een dag van meer dan 500km on the road, waarvan een 50tal in het centrum van Tehran. Het was ver van onze bedoeling om het megadrukke Tehran binnen te rijden maar onze navigatie liep ergens fout....na een uurke toerkes draaien zijn we er met immens sukkelen in geslaagd deze hell-of-a-verkeerschaos uit te geraken....ik zweet er nog van.

Verrassend Oost-Turkije

Ons vertrek vanuit Tarsus gaat gepaard met de nodige plaatselijke aandacht. Sadik heeft er de pers bijgehaald en terwijl ik de moto vertrekklaar maak, doet Ebru ons plan uit de doeken aan de journaliste. Enerzijds voelt het vreemd aan om Ebru's thuis na een maand achter te laten maar anderzijds zijn we beide klaar om ons echt avontuur te starten.

De eerste dag zijn we ambitieus en rijden we vlot tot Mount Nemrut. Van hieruit hebben we een mega zicht over de Ataturk dam en de omgeving. Boven op de top van de berg installeren we ons tentje voor de caravan van de Jandarma. Na dagen van immense hitte, is het aangenaam vertoeven op deze hoogte. De dagen erna verblijven we in de buurt van de Nemrut en lopen we een duits koppel tegen het lijf. Ela en Bernd zijn elk op stap met een bmw en trekken via Georgie, Azerbaijan, Armenie, ... door naar Mongolie. Bernd werkt bij BMW Munich als development ingenieur en gebruikt zijn kritisch oog om allerlei verbeteringen aan te brengen aan onze moto.

We rijden door het land tussen de 2 rivieren de Tigris en de Eufraat, het welbekende Mesopotamie vanuit de lagere school. Via de hoofdstad van het oosten, Diyarbakir bereiken we aan het Van meer, de stad Tatvan. Hier zullen we de krater Nemrut inrijden en een paar dagen in de krater verblijven. İn elk stadje, dorp dat we passeren is er massale interesse in de moto. De standaard conversatie gaat als volgt:
Vraag: Wat kost dat machien?
Antwoord: eeeuuuuh... nie veel...t'is een heel oud machientje van 14 jaar , in Europa wilt niemand dat nog. Vandaar is de prijs laag, zoiets van een 1000€.
Vraag naar Ebru: Uw Turks is zeer goed! Waar heb je dit geleerd? Vanwaar zijn jullie? Uw man is zeker Duits?
Antwoord: İk ben 100% turk en afkomstig van Tarsus. Mijn man is belg.... tralali...lala

Het pad op en in de krater is voor de eerste keer echt offroad rijden, na een paar kms begeven onze baggagedragers het volledig, het aluminium onder onze achterbak begint te scheuren ... toch geraken we met gans onze inboedel in de krater.

We besluiten onze baggage te herbekijken en al snel staat vast dat we de achterbak en 5kg kledij terug naar Tarsus sturen. Samen met Bernd ontwerpen we in een klein metaal atelier een nieuw baggagedragersysteem. Na 2 namiddagen kloppen,meten,plooien,smeden, monteren... onstaat een nieuwe constructie, ditmaal 100X steviger dan het oorspronkelijke.

Eenmaal de baggage afgeladen, is het in de krater mega vertoeven met onze motoren. We camperen een paar dagen in de krater en genieten op en top van de afkoeling van het meer, een trektocht naar de top, kampvuurken, star-watching ....

Onze tocht gaat verder oostelijk richting Dogubayazit. De verkiezingscampagnes zijn vollenbak aan de gang. De dorpjes en steden hangen vol met vlagskes van AK parti, Genc parti, CHP,.... deze sfeer wordt aangevuld met loerharde muziek dat afgespeeld wordt vanuit allerlei minibusjes...t'is echt ambiance op straat. Op 22 juli kiezen de turken namelijk een nieuw parlement.

Het terrorisme in het oosten van Turkije door het PKK, de Koerdische afscheidingsbeweging heeft ervoor gezorgd dat het oosten desondanks zijn natural beauty bij de turken en bij de toeristen niet populair is. Het leger is zeer paraat en er zijn onderweg veel militaire posten. De vele Koerden die wij onderweg aanspreken zijn zeer hartelijke, geinteresseerde,... leuke mensen. Overal waar we langskomen worden we geinviteerd op cay, een turkse thee en een korte babbel.

Stress op reis, we zijn op 30km van de grens met İran en dit brengt wel enig excitement met zich mee... morgen gaan we de grens over...en begint er een nieuw hoofdstuk voor ons, voor Ebru een hoofdstuk met hoofddoek...

en wijlen weg...

22 mei staat in ons geschiedenisboek gegroefd als een dag waarop een van onze dromen in vervulling gaat.

Na een emotionele morgen van afscheid nemen, vertrekken we rond de middag op weg naar İtalië waar we een paar dagen later de boot van Ancona naar Çesme zullen nemen.

We rijden via de snelweg vlot tot Zwitserland. Op de camping lopen we een leuk nederlands koppel tegen het lijf die op stap zijn door Europa met de Moto Guzzi. Zij overtuigen ons om de volgende dag een dagje bergpassen te gaan rijden. Langzaam maar confortabel cruisen we onze beamer langs een paar van de mooiste bergpassen van de Alpen. Het is op en top genieten op de Furka en de Gottarde-pass, zalig bergop bollen, prachtige landschappen, gletsermeer, besneeuwde bergtoppen, vele Milka met de bel koeien,… Afdalen vind ik maar niks en doen we aldus op ons doodste gemak. We worden curieus naar het avontuur dat ons te wachten staat op de Karakoram highway in Pakistan. Onze moto voelt zich in zijn nopjes en gidst ons zonder enige moeite langs dit paradijstraject voor elke motard.

De boottocht van Italıë naar Turkije duurt 3 dagen. De zee staat zeer wild en we voelen ons allebei heel motig, maar zolang we buiten op het dek blijven valt het nog mee. We installeren ons achteraan de boot op het dek en transformeren dit tot onze slaapplaats.

İn İzmir ontmoeten we Ebru’s vrienden en trekken we samen verder naar Fethiye waar onze ‘Blue cruise’ start. Deze zeiltocht bestaat vooral uit lekker turks tafelen, zwemmen in allerlei bleu lagoon baaitjes, vissen, slapen op het dek, lui zijn, tavla spelen, Efes zabberen…. Het is gewoonweg op en top genieten!




Na 4 dagen dobberen ruilen we de zeilboot weer in voor onze moto. We doorkruisen het wondermooie centraal Anatolisch plateau. Ruige bergen wisselen zich af met zacht deinende hoogvlaktes, waar vooral graan geteeld wordt. Op 2 dagen rijden we vlot van Fethiye naar Tarsus. We moeten en zullen hier terugkomen met de moto maar verkiezen nu zo snel mogelijk in Tarsus bij de familie te zijn om samen de laatste voorbereidingen voor de trouw van Ebru’s zus, Burcu te beleven.

vuurtje maken

Ons kampvuur in de vogelenzang was geweldig. Na dagen en weken van hevige regen kwam de eerste opklaring de dag van ons afscheidsfeestje. Met de hulp van Geert, İgnace, Dries en Thomas werd alles in gereedheid gebracht: hout sprokkelen, partytentje installeren, kampvuur opbouwen,….

Het kampvuur bestond uit veel vuur, voor ieders wil wel wat. 1 groot mega vuur voor de ervaren vuurmannen, een paar vuurmanden voor de beginnende vuurmaak talenten en natuurlijk de fakels die later op de avond actief te pas kwamen bij de vuurspuw workshop van Erwin.

Het was een zeer gezellige avond opgevrolijkt met de achtergronddeuntjes van DJ grote Molle. Iedereen was in zijn nopjes en enige pintjes vloeiden vlot binnen. Wij hebben er mega van genoten en zagen dat het goed was…

Preparé

Dag na dag begint het beetje bij beetje tot ons door te dringen dat we dag na dag een beetje dichterbij ons vertrek komen. Dit voelt heel intens en apart aan...we hebben geen flauw idee wat er in ons omgaat doordat we druk in de weer zijn met allerlei, nml: de laatste inspanningen op het werk om ervoor te zorgen dat de collega's de taak zo eenvoudig mogelijk verder kunnen oppikken, de laatste weken in ons appartementje in Gent , de laatste weken inwonen bij ons moeder in Asse (lees '7 star hotel dichtbij Brussel'), het laatste papierwerk in orde brengen, de laatste ritjes op mijnen hercul, de eerste 'start to run' loopinspanningen, nog wat aanpassingen hier en daar aan de moto,....


Einde april zijn we verhuisd naar Asse. Ons appartement is voor 1 jaar onderverhuurd aan Michel en Jessy questie dat we bij onze terugkomst snel ons terug kunnen innestelen. We waren reeds weken deze verhuis aan het voorbereiden maar zoals bij elke verhuis was het toch nog heel hectisch om alles op tijd klaar te krijgen...We zijn opgelucht dat dit achter de rug en we ons nu vollop kunnen bezig houden met de trip. We kregen tijdens het verhuisweekend de volledige support van ons moeders.

Op vrijdag 27 april hebben Geert en ik een offroad cursus gevolgd voor allroad motos. Dit wordt regelmatig georganiseerd in het limburgse en gaat voornamelijk door op het cross parcour van Genk. De cursus heeft als doel de moto zowel op offroad als op de road beter te beheersen. Op een amusante manier bracht Bert ons allerlei technieken bij oa driften, schakelen zonder ontkoppelen, oprijden van stijle onverharde hellingen,.....

De meeste deelnemers reden met het recentste type GS van BMW. Onze oude 1100 GS ziet er een beetje minder 'hero' uit maar bewoog zich moeiteloos door het mule zand over de stijle genkse hellingen. Het was stralend weer en voorzien van een motopak en helm was het soms wel efkes puffen maar .... dit kan ons al een idee geven hoe het zal worden op onze tocht door Iran. Op het moment dat we Iran zullen doorkruisen (juli) zal het kwik daar namelijk stijgen tot boven de 40 - 45°C, ge moet eigenlijk al goed zot zijn om daarvoor ons lekker luxeleventje hier op te geven, maar ja 'ge zijt jong en ge wilt wat zeker'.

Nu zaterdag houden we ons 'we zijn weg' kampvuur op een Asse-Ter-Heidese weide. Het regent de laatste dagen fameus maar dit zal de pret niet bederven. Met de bottekes aan de voetjes, pintjes in de hand, KWkes over de kop getrokken, een vuurke maken, een regenbuitje trotseren,.... gezelligheid troef...

T'gevoel in de buik

Het is fantastisch met de wereldkaart voor u, weg te dromen en allerlei scenario's te fantaseren van wat je allemaal samen kan doen op deze aardbol....
Al snel begrepen we dat we selectief moesten zijn, willen we vermijden dat we de aardbol rondcrossen. De bedoeling van onze trip is namelijk elkaar op een andere manier te ontdekken door momenten, situaties, emoties, .... te delen. De speeltuin waar we beide het liefst gedurende 1 jaar op ontdekkingstocht zouden willen gaan was snel gekozen. tGevoel in onze buik stuurt ons door Azië.

Ebru is afkomstig van Tarsus in Zuid-Turkije. Het was snel duidelijk dat we vooraleer verder oostwaarts te trekken een paar weken op ons gemak tijd zouden doorbrengen met Ebru's familie. Tijdens deze weken trouwt Ebru's oudste zus, Burcu eerst in Tarsus en een weekje later in Istanbul. Dit wordt ongetwijfeld een groots turks feest met plenty aan bellydans, raki, mezes, Efes,....

Einde juni plannen we de grens met Iran over te steken.

'De kunst van het geluk'

Ik, Tom vertrek samen met mijn kersvers vrouwtje, Ebru op stap....

In october 2005 zijn we samen 3 weken door India getrokken. Het doel van deze reis was voor mij het antwoord te vinden op 2 vragen; teneerste 'Wilt Ebru met mij trouwen?' en tentweede 'Gaan we samen een jaar op stap of niet?'. 'De kunst van het geluk', een boek van de Dalai Lama heeft mij geinspireerd bewust een stap vooruit te zetten in mijn leven. Ebru was namelijk het meisje dat reeds een paar jaar alle positieve dingen in mij naar boven bracht en van mijn leven een groot avontuur maakte.

De eerste vraag was snel beantwoord nadat ik haar overtuigd had dat het een serieuze vraag was. Het antwoord op de 2de vraag, heeft iets langer geduurd. We waren reeds een tijdje luidop aan het dromen om een jaartje op stap te gaan en gedurende deze 3 weken India zijn we op zoek gegaan naar genoeg excuses om het niet te doen....Het was een makkie allerlei redenen te vinden waarom we het wel zouden doen, vandaar was onze beslissing toch snel gemaakt..... WE ZIJN WEG!

Mei 2007 is het zover! We trekken erop uit! Onze droom gaat van start!
Momenteel zijn we vollop bezig met de voorbereidingen. Tijdskrediet aanvragen, al een paar visas in orde brengen, carnet de passage aanschaffen, moto kopen en ombouwen, rijbewijs halen, website opzetten, ....